Esmâ ve zikir, kulun hevâsına göre silah gibi kullanılacak şeyler değildir. Bir insan çok zalim, çok bozuk, hattâ şeytanlaşmış bir hâle gelmiş olabilir; fakat buna rağmen kulun ilk vazifesi, kendini hüküm makamına koyup esmâyı intikam aracına çevirmek değildir. Bu kapı açılırsa, öfke ile adalet, nefis ile hak birbirine karışır. Kahretme niyetiyle değil, şerrinden korunma, hakkın ortaya çıkması, zalimse zulmünün kesilmesi, ıslah olacaksa ıslah olması, olmayacaksa da Allah’ın adaletiyle muamele görmesi istenir. Bu daha emniyetli ve daha edebe uygun bir yoldur.

Zikir, kahretme aracı değil; korunma, istikamet ve adalet talebidir.
Kul, öfkesini esmâya yüklememeli; işi Allah’ın adaletine bırakmalıdır.