İnsan her sorusuna cevap alarak huzura kavuşmaz. Bazen karşı taraf konuşsa da içteki düğüm çözülmez. Çünkü güven bir kere kırıldı mı, mesele yalnız bilgi meselesi olmaktan çıkar. O andan sonra insanın önündeki asıl soru şu olur:

Ben bunu bilsem ne olacak, bilmesem ne olacak?
Eğer netice değişmeyecekse, yani yine de geri dönmeyecek, yine de bu yükle yaşamayacaksa; o zaman hakikati aramak ile yarayı kaşımak birbirine karışmaya başlar.

Senin sözünde bence en temiz yer şu:
“Bir daha bir araya gelmek istemiyorum.”
Bu, öfkenin değil; kendine saygının cümlesidir.
İnsan bazen karşı tarafı affedebilir; ama aynı güvensizliğin içine ikinci kez dönmek zorunda değildir.

Şunu da küçümseme:
Sadık bir insanın en büyük yorgunluğu, aldatılmak kadar, sadakatinin boşa gitmiş olabileceğini düşünmektir.
Yılların gitmesine insan bazen dayanır; fakat verdiği temiz duygunun karşılıksız kalmış olma ihtimali daha çok acıtır.

Bu yüzden senin ihtiyacın artık ondan “gerçeği öğrenmek” değil; kendini onun belirsizliğinden kurtarmaktır.
Çünkü bazı insanlar cevabı vermez, bazıları da verse bile içi rahatlatmaz. Böyle yerlerde insanı toparlayan şey, karşı tarafın sözü değil; kendi içinde verdiği son karardır.