Allah razı olsun.. Sizde güzel bir yerden konuya değinmişsiniz bu gibi ilimlerde asıl olan, bilginin çok kişiye yayılması değil; sahih şekilde korunup ehline intikal etmesidir. Eskilerin “el verme” dediği şey de yalnızca bir usul devri değil, aynı zamanda hâl, edep, mesuliyet ve emanet devridir. Bu bakımdan, ehil kimselerin rastgele öğretmek yerine güven duydukları, istidadını ve istikametini gördükleri talebeye ciddi bir terbiye ile öğretmeleri elbette daha selametli bir yoldur.

Lakin burada ince bir ölçü daha vardır: Sadece babadan oğula geçmesi kâfi değildir. Çünkü nesep ayrı, nasip ayrıdır. Nice kimse miras alır ama taşıyamaz; nice kimse de soyca yakın değildir fakat hâlce ve liyakatçe daha ehildir. Onun için bu ilimde asıl ölçü kan bağı değil, emanet taşıyabilecek ehliyet ve edeptir.

Velhasıl, bu yol ehilden ehline, usul ile, terbiyeyle ve dikkatle yürütülürse hayır doğurur; aksi hâlde ilim zayi olur, geriye yalnızca ismi kalır.

Havas, Emanettir...