Alıntı:
HâmûŞî Nickli Üyeden Alıntı
Mürşid sevgisi ne zaman edep olur, ne zaman ölçüsüz bağlılığa döner?
Mürşid sevgisi, kişiyi Hakk’a daha bağlı, daha edepli, daha mütevazı ve daha istikametli kılıyorsa edep olur. Çünkü sahih muhabbet, müridi şahısta durduran değil; şahıs vesilesiyle hakikate yönelten muhabbettir. Böyle bir sevgide nefis kabarmaz, bilakis toplanır; insan ölçüsünü kaybetmez, haddini daha iyi bilir.
Lâkin sevgi, hakikatin önüne şahsı geçiriyor, usulden çok surete bağlılık doğuruyor, kişiyi Hakk’a değil de kişiye dayalı bir güvene sürüklüyorsa orada ölçü incelmeye başlamış demektir. Zira mürşid sevgisinin sahih alâmeti taşkınlık değil sükûnet, kör bağlılık değil istikamet, iddia değil terbiyedir. Bu sebeple bana göre mesele sevgide değil; o sevginin müridi nereye taşıdığındadır. Hakk’a yaklaştırıyorsa edeptir, şahısta durduruyorsa yeniden tartılmalıdır.
Peki siz değerli kardeşlerimce mürşid sevgisi ne zaman edep olur, ne zaman ölçüsüz bağlılığa döner?
|
mürid öyle olmalıki yunus emre gibi dergaha egri odun degil dogru odun getireyim diye daglarda vakit geçire,,mürşitte öyle olmalıki müridini kendinden daha yüksek bi makama getirmek için ondan hiç bi ilmi saklamamalı her şeyi ona vermeli ...mürşid sevgisi abdülkadir gaylani talebeleri gibi olursa iş çıgırından çıkar,,mürşid sevgisi aziz mahmud hudayi gibi soguk suyu gögsüne basınca ısınmalı şeyhim soguk suyla abdest almasın diye...acayip zor bi imtihan tasavvuf yolu herkesin harcı degil mesela benim gibi günahkar birinin hiç degil...ne demişler bizim yolumuz dikenli ayagını seven gelmesin diye yada sofilik ateşten gömlek giymektir...sofi başına bi musibet gelince şeyhinden bi yardım göremeyip ona olan sevgisi azalmıyorsa işte gerçek sevgi budur.....daha bu konuda inanın kitap yazılır,ben yazamamda belki okurum
