Alıntı:
sin60 Nickli Üyeden Alıntı
mürid öyle olmalıki yunus emre gibi dergaha egri odun degil dogru odun getireyim diye daglarda vakit geçire,,mürşitte öyle olmalıki müridini kendinden daha yüksek bi makama getirmek için ondan hiç bi ilmi saklamamalı her şeyi ona vermeli ...mürşid sevgisi abdülkadir gaylani talebeleri gibi olursa iş çıgırından çıkar,,mürşid sevgisi aziz mahmud hudayi gibi soguk suyu gögsüne basınca ısınmalı şeyhim soguk suyla abdest almasın diye...acayip zor bi imtihan tasavvuf yolu herkesin harcı degil mesela benim gibi günahkar birinin hiç degil...ne demişler bizim yolumuz dikenli ayagını seven gelmesin diye yada sofilik ateşten gömlek giymektir...sofi başına bi musibet gelince şeyhinden bi yardım göremeyip ona olan sevgisi azalmıyorsa işte gerçek sevgi budur.....daha bu konuda inanın kitap yazılır,ben yazamamda belki okurum  |
Allah razı olsun. İşaret ettiğiniz yerler gerçekten yolun süsünü değil, yükünü gösteriyor.
Ben acizane iki ince noktayı eklemek isterim. Sakın hadsizlik ve edepsizlik olarak algılamayın afınıza sığınarak ; Birincisi, bu yolun ağırlığı doğrudur; fakat ağırlığı, kapıyı kusursuzlara açıp kusurluyu dışarıda bırakmak için değil, iddiayı kırmak içindir. Bu sebeple insanın kendi günahını görmesi mahrumiyet sebebi değil, doğru tutulursa başlangıç sebebi de olabilir. Asıl tehlike kusurlu olmak değil, kusuruyla yaşamaya razı olmaktır.
İkincisi, mürşid tarafında mesele her şeyi bir anda vermek değil, emanet şuuru ile vermektir. Çünkü bazı hakikatler saklanarak değil, vakti gözetilerek korunur. Mürid tarafında da sevginin sahih alâmeti, rahat zamanda coşması değil; imtihan zamanında edebini kaybetmemesidir. Sevgi, kişiyi büyütüyorsa değil; küçültüyor, topluyor ve Hakk’a daha bağlı kılıyorsa yerini bulmuş demektir.
Katkınız için teşekkür ederim; birkaç cümleyle geçilecek bir bahis olmadığını siz de güzel hatırlatmış oldunuz.