Esselamu aleyküm verahmetullah
Mekan ve yer belirterek anlatmak istiyorum.
İzmir Bornova’nın bir köyünde köylülerin örf adet haline getirdiği alevilerden kalma bir inanış bir aktiviteye denk geldim.
Mart 9’u diye adlandırılıyormuş ama gerçekte 22 martta kutlanıyormuş.
Nevruzla alakalı bir şey olduğunu zannediyorum.
Köylüler her martın 22 sinde ellerinde börekler sarmalar dolmalar tatlılar çaylar pastalarla mezarlıkları ziyarete gider ve mezarlıkta herkes birbirine getirdikleri şeyleri ikram eder yerlermiş.
İkram uzatıldımı almadan geri çevrilmezmiş.
Küste olsan o kişiye dargında olsan hem ikram etmek zorundaymışsın hemde uzatılan ikramdan yemek zorundaymışsın.
Ölümü hatırlamak için yapılan bu aktivitede mezarların aralarına kilimler serilir sandalyeler atılır oturulup sohbet edilirmiş.
Küs olanlar mezarları görünce kendilerininde bir gün kabire gireceğini hatırlayıp barışırlarmış.
Bana çok tuhaf geldi. Hem insanlar mezarlıkta piknik yapıyor hemde sohbetler ediyorlar.
Ağlamak yasakmış üzülmek yasakmış sadece gülmek lazımmış. Mezarlık çok kalabalıktı tüm köylünün orada olması mecburiymiş.
Bende arkadaşımın yanındaydım araba almış ona bakmaya gitmiştim. O giderken benide yanında götürdü. Ortam çok iyiydi herkes mutluydu ama biraz tuhafıma gitmedide değil.
Tamam bizde mezara çay demleyip gidiyoruz arada ama çok özlediğimiz zaman oluyor o .
Babaannemle dedemle dertleşiyorum.
Lakin bu biraz tuhaf geldi topluca yapılan bir eylem garip.
Amma bir ikramlık yapmışlar efsane.
Özellikle şekerpare ulan abla onun malzemesi sana cennettenmi indi yok böyle bir lezzet.
10 tane yesen baymaz.
Sarmada öyle içine karanfilmi nanemi ne koymuşlar adamın nefesini açıyor.
Birde bir börek yapmışlar incecik hamur çıtır çıtırdı. Ben bunları niye anlattım bilmiyorum ama yemekler 10 numaraydı .
Bütün köyün kadınlarının aşçı olmak için önlerindeki tek engel diploma. O derece yani.

Eeeee hadi bakalım düşünceleri görelim?¿!
Sizin bu etkinlik hakkındaki görüşünüz nedir?
Sizce yaptıkları iyi birşeymi?