Karşıma dikilip madem hüddamcısın gel beni öldür diyen uzun saçlı pis kuyafetli ve kokulu uzun elbiseli kahverengi giyinen bir dişi cin gördüm. Nefesi çok soğuk ve tuhaftı.
O kadar yakınıma geldiki nefesi yüzüme vuruyordu.
Rüyalarda kahkahalarla benimle birlikte sure okuyan ama benim onları göremediğim sadece sesini duyduğum varlıklar.
Beni ranzadan aşşağı atmak isteyenler çok şey .
Ama artık çok fazla anlatmayı yersiz buluyorum.
Çok defa intiharın ucundan döndüm ama toparlandım. Her düşüşümde daha güçlü kalktım.
Şimdi bazı insanlar beni sevmiyor yada uğraştığım işler yüzünden beni dışlıyor ya acaba benim yaşadığımın binde birini onlar yaşasaydı ne olurdu çok merak ediyorum.
Bende o zamanlar bir de karanlık oda aşkı vardı .
Üst kata çıkıyordum kimse yok boş orası.
Gece karanlıkta ne televizyon ne telefon boş boş oturuyordum. İstemsizce.
Saatlerce kaldığımı en son annemin gelip beni aldığını hatırlıyorum . Yersiz sinir krizleri.
Gözlerime bırak kendim bakamamayı annem bakınca ne yapıyorsun böyle sen gözlerin ne kadar korkutuyor diyordu. Sanırım musallatın beden içine zuhur ettiği bir dönemdi.
Okumayı bırakmak için tövbelemek için bir nedenim varmıymış.?.