HâmûŞî Nickli Üyeden Alıntı

Bu ifade şahsî değil, küllîdir. Bediüzzaman burada belirli bir kişiyi değil, dünya hayatında zulüm ve mazlumiyetin çoğu zaman tam karşılığını bulmamasını nazara vererek ahiretin ve “mahkeme-i kübrâ”nın zaruretini temellendiriyor. Metnin bağlamı da ferdî bir itham değil, umumî bir istidlâldir.