Genç iken ben bu ateşin yolunu kapattım ve becerdim.
Unutucan! Tetiklenen şeyi, tetiklediği an unutucan,hepsi bu!

Ateş alevlenmeden kıvılcım düştüğünde hemen unutucan, bu kadar basit. Bidaha aklına getirmicen ve unuttuğunu bile akla getirmicen. Otomatikmen ilk hareketin unutmak olcak, refleks haline getiricen.

Ama, söylemiş olayım bunuda:
Buz gibi soğuk kanlı oluyon sonra, nefesin soluğun tükürüğün bile buz gibi oluyor. Sonuçta göğüsten aşağı (Solarplexus) kopuyon/ikiye bölünüyon.

Yani bedeni ihtiyaçlarını umursamamaya başlıyorsun, üşümek aç susus kalmak yorgun düşmek, böyle şeyleri de umursamamaya başlıyorsun o otomasyon ettiğin unutmayla beraber.
Her Hayati fonksiyonları hissetmemeye başlıyorsun.
Tehlikeli durum idir aslen bu!

Sonra çalışmak para kazanmak barınacak evin, sana önemli,ama çaba göstermiyorsun sonra.
Yani Platon felsefesinde gibi oluyon. Aşk oldunmu o durumda, büyük muhtemelen platonik oluyor.

Hiçte iyi değil yani!!! Büyük sorunlar yaşıyorsun insanlara karşı umudun yok oluyor. Hatta boş boş ilişkiler olarak görüyon arkadaş çevre sosyal bağlardan sıyrılıp yapa yanlız hissediyorsun vede kaliyorsun sonuçta.
Bugünkü aklım ile derim, eğer bu durumda maneviyen besin bulamazsan, ozaman gerçekte yanlızlıkta bir mağarada aşkı arıyan o felsefeci platon gibi olursun!!