İnsana düşen, her şeyden önce iç âlemini ıslah etmektir. Niyetini temizledikçe bakışı değişir, bakışı değiştikçe de hayatında gördüğü manalar derinleşir. Allah’a güvenen, nasibini korkuyla değil teslimiyetle bekleyen ve gönlünü hayra açık tutan kimse, zamanla rahmetin izlerini kendi yolunda daha çok fark eder.

Mesela aynı yağmur, birinin gözünde sadece çamur olur; diğerinin gönlünde rahmete dönüşür. Biri hayata eksiklik penceresinden baktığı için her şeyde yük görür, diğeri ise teslimiyetle baktığı için her şeyde bir hikmet arar. Değişen dünya değil; ona bakan kalbin hâlidir.

__________________
Hasbiyallâhu ve ni‘mel vekîl.