Çok güzel yazmışsınız. Beş aydır dua ediyorum. Hem af edilmek için hem de Allahın bana kulum demesi için. Biliyorum o derse ben anlarım ama haddi aştım sanırım günahlarımla. Her gün la ilahe illa ente subhaneke inni küntü minezzalimin okuyorum sayısızca. Gece uyku da ya da gece uyanınca da . Hatta uyanınca diyorum Allahım şuan yalnızım bu odada sen bana kulum desen bir işaret olsa az da olsa değerin var desen bu işaretle .Beş ay böyle geçti. Dua etmek çok güzel bir şey ama kabul görmek Allah tarafından o da ayrı bir şey. Allah, kimi saptırmak (kendi tercihiyle haktan uzaklaşanları cezalandırmak) isterse, onun göğsünü (kalbini) sanki göğe yükseliyormuş gibi dar ve sıkıntılı kılar. ayetini mi yaşıyorum bazen diyorum üzülüyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum dua ediyorum ümit ediyorum bu ümit sonrası kendime sen pisliksin bir de ümitlendin mi? diye kızıyorum. Ümit etmek, yaşamak için Allaha çok ihtiyacım var.Ama hem günahlarım hem de kabul görüyor muyum acaba durumundan çıkamıyorum. Hz. Meryemi teselli etmişti bir ayetinde Allah üzgün olduğu için. Ne kadar güzel ve ince. Hz ibrahimi serinletmişti onca alevin içinde. Gün içinde beni gördüğü halde olanları sürekli anlatıyorum ona içimden bazen sesli. tamamlanamıyorum. Daha önceden hissederdim bazı şeyleri bu konuda şimdi terk edilmiş hissediyorum. Bir şeye ihtiyacım var ama neye bende bilmiyorum. Daha büyük hatalar yapmaktan korkuyorum bazen.