Düşen herkes tutunacak bir el arar.
Önemli olan o eli ayaktaykende tutmaktır. Birlikte yürümektedir.
İman da sadece imtihan anında sarılınan değil, hayatın her halinde gönülden benimsenen bir bağlılık olmalıdır.

.

Ayaktayken araba çarpmasın diye annesinin elini tutan mı, araba çarptıktan sonra anne diye ağlayanın mı kafası rahat olur.

Tabiki
Ayaktayken araba çarpmasın diye annesinin elini tutan çocuğun kafası daha rahattır çünkü daha tehlike gelmeden bir güvene sığınmıştır. Ben “iman büyük bir gönül ferahlığı, güzel bir sığınak, büyük bir kapıdır” derken tam olarak bunu kastettim.

İman, sadece musibet anında hatırlanan bir çare değil; insanı daha baştan huzura kavuşturan, emniyet veren bir bağlılıktır.

__________________
Hasbiyallâhu ve ni‘mel vekîl.