HâmûŞî Nickli Üyeden Alıntı

Sevgi, insanın dilinde başlayan fakat hakikatte kalpte imtihan edilen bir emanettir.

“Seni seviyorum” cümlesi iki kelimeden ibaret değildir; bazen bir duadır, bazen bir sadakattir, bazen susup yanında durmaktır, bazen de birinin yokluğunda onun hayrını istemektir.

İnsan gençliğinde sevgiyi daha çok söz zanneder. Zaman geçtikçe anlar ki sevgi; çok söylemek değil, söylediğinin altında ezilmeye razı olmaktır. Çünkü her “seviyorum” diyen sevmiş olmaz; fakat gerçekten seven, bazen hiç söylemeden de sevginin hakkını öder.

Tasavvuf ehline göre muhabbet, kalbin bir şeye yönelmesi değil; kalbin sevdiği uğruna kendinden eksilmesidir. Sevgi nefsin hoşlandığına “benimsin” demesi değil, ruhun hürmet ettiğine “Allah seni hayırda daim eylesin” diyebilmesidir.

Bu yüzden en temiz sevgi, insanı Allah’tan uzaklaştırmayan sevgidir. Bir sevgide dua varsa, vefa varsa, edep varsa, sabır varsa, incitmemek için gösterilen gayret varsa; o sevgi artık sıradan bir his değil, kalbe emanet edilmiş bir rahmettir.

Çünkü sevgi, yalnız kalbe sıcaklık veren bir his değil; insanın ahlakını ortaya çıkaran en büyük aynadır. Seven insan, sevdiğini tüketmez; onu büyütür, korur, duasına alır ve Allah’ın emaneti gibi incitmekten sakınır.

Bu sebeple “seni seviyorum” her ağızda aynı mana taşımaz. Kiminin dilinde alışkanlıktır, kiminin kalbinde emanettir, kiminin duasında ise Allah’a yükselen sessiz bir sadakattir.

Ve bazen gerçekten seven birinin en derin cümlesi şudur:

“Ben buradayım; ama asıl seni Allah’ın merhametine emanet ediyorum.”