Yanıbaşımda çoşkun nehirler gibi akıyorken varlığın, içime çöken bu suskunluğa, dilime musallat kör düğümlere, dizlerimdeki tonlarca dermansızlığa anlam veremiyorum.

Uzayıp giden bir donukluk bu, tutuklu kalış...

Bir erik ağacının altında oturuyorum şimdi, olgunlaşamadan toprağa düşmüş erikler dikkatimi çekiyor. Güdük kalmış, ne rengine kavuşabilmiş, ne tadına, ne yaşına; murâdı tutunabilenlere emanet kalmış...

Dur durak bilmez gayretler kaynıyor toprağın her zerresinden, yaradanın adıyla hiç durmadan kımıldıyor âlem. Parmak uçlarımla, bakışlarımla dokunuyorum toprağa, yapraklara, dallara... Büyük bir haberi taşıyorlar da, duyamadığım bir haykırışla bana anlatmanın, beni uyarmanın telaşında çırpınıyorlar...

Tutunmaya çabalıyorum. Ellerime vuruyor sevdalar, ellerime vuruyor dünüme ipotek yarınlar... Tutunamadıkça, ağlayamaz bir ağlamaklık titriyor gözbebeklerimde...

Ne rengine, ne tadına, ne de yaşına eremeden dalından düşmüş gibi bir hissiyata tutuldum tepeden tırnağa...

Murâdım Sana emanet Allah'ım!

__________________
Ne senle yaşanıyor
Ne de sensiz oluyor
Şu garip bomboş dünyada..