Ben de uçağa binmeden önce aynı böyleydim, korkuyordum. Bir gün binmem gerekti. Korktum. Kaza oranı çok çok düşük hattâ imkansıza yakın. Uçak havalanırken düz ilerlemeye başlayana kadar korktum. Sonra bembeyaz bulutların üstünden geçerken "sanki başka bir dünyadayım, bulutlar yeryüzü ve hiçbir canlı yok, şurada dursa da inip yürüsem" dedim içimden. O kadar muhteşemdi. Uçak İstanbul'a inerken de biraz korktum, denize düşecekmiş gibiydi. Kazalar zaten genelde uçak kalkarken ve inerken gerçekleşiyor.
İkincide ise İzmir'e gitmiştim. O daha korkutucu olmuştu. Uçağa binmekten korkmadım. Uçak kalkarken korktum. Biraz göğe yükseliyor sonra sanki biraz geri geliyor sonra tekrar yükseliyor gibiydi. Neyse ki düşmedi
Sendeki korku değil, daha önce hiç binmemiş olmanın heyecanı ve biraz tedirginliği. Eğer kalp hastalığın, anksiyeten, panik bozukluğun yoksa hiç korkma. Sakinleştirici veya yolun uzunluğuna göre uyku ilacı almaya bile gerek yok.
Uçak yolculuğu ve gökyüzünde olmak muhteşem bir şey.
Hele o bembeyaz bulutlardan ve gökyüzünden başka hiçbir şeyin olmadığı o dakikalar anlatılmaz yaşanır.