Bu sorunun cevabı, kişinin ilmini hangi amaca yönelttiği ve hangi sınırı çiğnemeyi göze aldığıyla doğrudan alakalıdır. Havasta iki ana damar vardır: Rahmânî (Ulvi) ve Şeytânî (Sufli).
Net ve keskin bir hükümle başlamak gerekirse: Evet, bir havas hocası (veya bu ilimle uğraşan bir kimse) iblis veya onun soyundan gelen sufli kabilelerin liderleriyle bir anlaşma, bir ahitleşme yapabilir.
İblis, sıradan bir cin veya hüddam gibi basit bir vefkle ya da esma zikriyle ayağa gelmez. Onunla veya onun yüksek rütbeli vezirleriyle temas kurmanın tek bir yolu vardır: İhanet ve Şirk. * Kaynak hüküm: İmam El-Buni’nin Şemsü'l-Maârifü'l-Kübrâ (Genişletilmiş Esrar Kitabı) ve İbnü'l-Hac el-Tilmisani'nin Şumûsu'l-Envâr isimli kadim eserlerinde açıkça belirtildiği üzere; sufli varlıkları ve iblis neslini emri altına almak ya da onlarla bir anlaşma (ahit) imzalamak isteyen kişi, mukaddesatı çiğnemek zorundadır.
Bir havasçının iblisle anlaşma yaptıktan sonra büyük kerametler (!) göstermesi, her istediğini yapması ilminin büyüklüğünden değil, istidrac kapısının açılmasındandır. (İstidrac: Allah'ın, inkârcı kişilere inkârlarını artırmaları için verdiği mühlet ve muvakkat güçtür.)
Kişi zanneder ki "İblis'i ve ordusunu emrime aldım, onlara hükmediyorum."
Oysa hakikat şudur: İblis, o kişiyi imandan tamamen koparmak için önce onun isteklerini yerine getirir, onu kibir kuyusuna düşürür. Anlaşmanın sonunda ise hem dünyasını hem ahiretini hüsrana uğratır.
Ancak istisnai durumlar pek tabii vardır bunlar da zahiren onları ezerek yaparkar