Yıllar evvel bu ilmin tozunu yutarken başımızdan geçen, ibretlik bir kıssayı paylaşmak isterim dostlar. Bundan yaklaşık 6-7 yıl önce kapımı bir komşum çaldı. Durumu o kadar vahimdi ki, süflî cinlerin en pis taifesinin musallatına uğramıştı. Adamı kendi pisliğini zorla yemeye mecbur edecek kadar iradesini elinden almış, insanlıktan çıkarmışlardı. gecemizi gündüzümüze kattık, biiznillah o necaset ehli süflîleri defedip adamı o bataklıktan çekip çıkardık.
Gel zaman git zaman, bu zat yaşadığı o manevi alemin tesirinden çıkamadı ve bu işe acayip bir merak saldı. Yanıma gelip gitmeye, "Hocam şu vefklerin usulü nedir, bu harflerin sırrı nereden gelir" diye sormaya başladı. Tabii havasın en büyük kuralı sırrı ehline vermektir. Ben de sırrı bozmadan, eline yüzüne bulaştırmasın diye sadece avamın bilmesinde beis olmayan birkaç basit tertipten bahsettim.
Fakat insanoğlunun hırsı nefsiyle birleşince ne acı ki ortaya musibet çıkıyor. Bu komşum aradan geçen 6 yıllık süreçte o birkaç parça kırık dökük bilgiyle kendini birdenbire büyük bir havas hocası ilan etti. Etraftan hastalar, musallatlı kişiler almaya başladı. Ama işin aslı bizzat müşahede ettiğim üzere çok başkaydı. O necaset taifesinden kurtulurken ruhunda açılan o zayıf menfezleri kullanan bazı idmâs ve teshir ehli varlıklar, bunu adeta bir piyon gibi kullanmaya başladılar. Yani hastaları kendi ilmiyle değil, o arkasındaki varlıkların teshiriyle, o varlıkların yönlendirmesiyle sevk ve idare ediyordu.
Geçenlerde kulaktan kulağa yayılan bu durumun aslını görmek ve belki bir nasihat ederim niyetiyle bu zatın mekanına gittim. Karşımda öyle bir kibir abidesi buldum ki anlatamam. Sürekli din, diyanet, usul konuşuyor, güya alimane cümleler kuruyor ama kendi ezberlediği o dar doğruların dışına zerre çıkamıyordu. Söylediği bir cümle, beş dakika sonra kurduğu diğer cümleyle taban tabana çelişiyordu. İlim kalbe inmez de sadece dilde kalırsa, o şahıs ancak kendi nefsine köle olur, nitekim öyle de olmuştu.
İşin en vahim kısmı ise sonradan ortaya çıktı. Bu zattan umduğunu bulamayan veya daha büyük belalara batan bazı hastalar dönüp dolaşıp yine benim kapımı çaldılar. "Hocam falanca zata gittik, bize mantıklı gelen ama hakikati olmayan şu tertipleri verdi, başımıza şunlar geldi" diye feryat ettiler. Evet, adama dışarıdan bakınca yaptığı işlerde zâhiren bir mantık örgüsü var gibi duruyor ama işin içinde nur yok, hakikat yok, sadece karanlık bir zekanın kurgusu var.
Hatta geçen gün bu işlerin iç yüzünü bilen birkaç ehl-i teshir yanıma gelip çok ürpertici bir hakikati fısıldadı. Söylenenlere göre, bu sözde hocaya dişi cinlerden (âşık cinler taifesinden) çok güçlü varlıklar musallat olmuş. Bu dişi yapılar, o mekanın etrafında adeta bir ağ örüyor, gelen hastaları cezbedip kendilerine çekiyor ve o çaresiz insanların ruhsal enerjilerini, o manevi cevherlerini adeta emip sömürüyorlarmış. Ha, sorsan aralarında "bize iyi geldi, şifa bulduk" diyenler de varmış ama o şifa zannedilen şey, varlıkların insanı daha büyük bir tuzağa çekmek için acıyı geçici olarak uyuşturmasından başka bir şey değilmiş.
Diyeceğim o ki dostlar bu alemde sadece zâhirdeki süslü mantığa iki felsefi kelama yahut harflerin dış kabuğuna bakarak hüküm verilmez Hakiki ilim insanı kibirden ve benlikten uzaklaştırır Eğer bir yerde ilim dilde çok parlıyor ama kalbe ve ahlaka inmiyorsa orada hakikat aramak zordur.Rabbim hepimizi zâhirde şifa gibi görünüp batında insanı sömüren o gizli tuzaklardan muhafaza eylesin Doğruyla yanlışı ferasetle ayırt edebilmeyi, cümlemize nasip etsin.