Benimde bir şiirim var

Lafı inciterek hüner satanlar,
Gönül yıkıp bunu ilim sayanlar,
Yüksekten konuşup dibe batanlar,
Bilmez ki o hırsın sonu hüsrandır.
Bize taş atarken kendi evinden,
Belli ki bir yara kanar derinden,
Oynatamaz bizi kimse yerinden,
Tahtı kağıttansa, rüzgar uyanır.
Kutuların içi boş çıkınca hani
Sözlerin döküldü fani mi fani
Nasihat eyleyen o derviş hani?
Maskesi düşenler şimdi üryandır.
Bizim kalbimizdir her daim pak olan,
Sözü zehir saçıp özü boş kalan,
Kendi kuyusuna kendi kapaklanan,
Aynaya baksın da sorsun Kim ziyan?