Hayret vadisine vardım, akıl kapıda kaldı,
Bir sır açıldı gönülde, söz dudağımda kaldı.

Ne ben bildim kendimi, ne yol bildim, ne menzil,
Bir nazar etti hakikat, cümle varlığım yandı.

Gördüğüm her surette başka bir perde vardı,
Perde kalktı sandıkça, bin perde daha kaldı.

Aşk dedi: “Sus ey gönül, bu yol söz ile bitmez,”
Sükût ettim, içimde nice feryatlar kaldı.

Ne gece gece oldu, ne gündüz gündüz bana,
Zaman deryaya düştü, an sonsuzluğa daldı.

Hayret içinde hayret, sır içinde sır imiş,
Arayan kendin arar, bulan kendinden geçti.

Ey yolcu, bu vadide rehberin aşk olmadıkça,
Ne kitap sana yeter, ne akıl menzil seçti.

Ben yok oldum sandığım yerde varlığı buldum,
Hayret Vadisi’nde gönül Hakk’a secde etti.

__________________
Muhammedün Tâcü Ruslillâhi Qâtıbeten; Muhammedün Sâdiku’l-Akvâli ve’l-Kelimi. ﷺ