"Bil ki, zikrin kendine has bir nuru vardır. Zikir kalbe yerleşip orada kök saldığı zaman, zikrin nurları gözün önünde fışkırmaya başlar.

Bazen bu nur, süratle giden bir şimşek gibi parlar; bazen de dalga dalga yükselen renkli ışıklar halinde görünür. Zikir esnasında bazen yeşil bir nur yükselir, bazen saf bir beyazlık, bazen de kırmızı bir kor gibi ateş nurları parlar.
Kalp, zikrin hararetiyle tutuştuğunda, okunan her kelimenin ve her esmanın rûhâniyeti kendi rengini kalbe akıtır. Talebe, dilinden ve kalbinden çıkan o zikir kelimelerini, havada uçuşan renkli kandiller veya parıldayan yıldızlar şeklinde apaçık müşahede eder."

Necmeddib kubra/fevaihul cemal ve fevatuhil celal’den alıntıdır