Alıntı:
BAKARA Nickli Üyeden Alıntı
Ben o tedbiri veremiyorum hocam malesef.
Korunmak benim için bazen çok zorlaşıyor.
Bana anlık gelen öfke patlamaları oluyor.
En ufak bir şeyde karşıdakinin ümüğünü sıkasım geliyor. Ama o varlığı görsem yanımda yakınımda dolaştığının farkına varsam vesvesesini yada hilesini anlayacağım.
Ondanmı geliyor nefsimdenmi ayırt edeceğim.
Ben çocukluğumdan beridir bu ilime çok meraklıyım demiştim ve bir şeyler yaşadığımı söylemiştim.
Kimine göre yaladıklarım çok ağır gelsede çoğunluğu vesvese temelli şeylerdi.
Gördüklerimde yakazada yada rüyada idi.
Yıllardır araştırıyorum soruyorum öğreniyorum ve hep bir cin lafıdır tutturmuş gidiyoruz ama kalbim tatmin olmuyor.
Uykulu bir anımda gördüğüm şeye nasıl güveneyim halüsinasyon da olabilir uyanıkken görülen rüyada olabilir. Cin var biliyoruz ama hiç böyle uyanıkken otururken görmedim.
Bir defa gördüm o da ne olduğu belli değil.
Kalbim tatmin olmuyor. Benim için cin görmek kuranın yüceliğini kalbimin tatmin etmesi ve kabul etmesi demek. Kuranda şeytan sizin düşmanınızdır, onlara şeytanlardan daha çok saptıracak dostlar veririz , biz insanların ve cinlerin asla Allah hakkında yalan söylemeyeceklerini sanırdık gibi bir çok ayet var hatta cin suresi bile var. Ama olmuyor akıl kabul etsede kalp tastiklemiyor bu cinleri.
Ne davete icabet olunuyor ne bişey.
Gölge görmek yada sluet görmeyide ben cinlere yoramıyorum bir türlü. Neyden kaynaklanacağı hususnda Açıklama yapmam mümkün değil çünkü açıklaması yok ama kalbimde tatmin olmuyor. İnsanlara ben cinleri görüyorum demek için değil bu cin sıfatını varlığını artık ne derseniz aklımda bir kalıba sokmak istiyorum.
Biri diyor onların 10 tanesi gelse bir musluğu bile açamaz çok güçsüzdür öbürü diyor bir eliyle koca ağacı söker öbürü diyor hz Süleyman zamanında büyük saraylar görkemli yapılar inşa ettiler.
Öbürü diyor gel diyorum geliyor git diyorum gidiyor kedi gibi güçsüz aciz eciş bücüş canlılar.
Bu ilimde araştırmalarım 6. Seneyi dolduracak.
Çok fazla fikirle düşünceyle anlatıyla karşılaştım.
Ben artık insanların aklındaki cinleri soktuğu kalıbı öğrenmek değil ben aklımda cinleri kendi tecrübemle bir kalıba sokmak istiyorum.
Geçmişimde çok büyü yaptım çok büyücüylede tanıştım ama hiç birinde tam manasıyla onları gördüğümü söyleyemem. Ya slüet oluyordu yada kapalı ortamda esen rüzgar falan.
Bunlarda kabul edemeyeceğim bir şey.
Ben bunlarla tatmin olamıyorum.
Bana göre çok saçma sapan bir şey.
Umarım ne demek istediğimi anlamışsınızdır
|
Asıl marifet, nefsinin seni hangi cümleyle kandırdığını görmektir.
“Cinleri görmem Kur’an’ın yüceliğini kalbimin tatmin etmesi demek.” Kardeşim,
Kur’an’ın yüceliği senin cin görmene bağlı değildir.
Gördüğün şeyin cin mi, nefsin sureti mi, korkunun şekli mi, zihnin yorgunluğu mu, şeytani bir telkin mi olduğunu yine gözle değil, ölçüyle ayırırsın. Ölçü yoksa görmek bilgiyi artırmaz, karışıklığı artırır. Sen kesinliği yanlış yerde arıyorsun.
“Altı senedir araştırıyorum” diyorsun. Altı sene çok görünebilir, ama yanlış kapının önünde bekleyen için altı sene bilgi değil, yorgunluk da biriktirebilir. Bu altı sene seni daha sakin, daha ölçülü, daha mutmain, daha edepli ve daha istikametli yaptı mı? Yoksa öfkeni, merakını, karışıklığını ve tatminsizliğini mi artırdı? Asıl muhasebe burada.
Ben ne söylersem söyleyeyim, sen zaten bunları bildiğin halde içindeki isteğin peşinden devam etmek isteyeceksin. Bunu da yazdıklarının satır aralarında açıkça görebiliyorum.
Ama sana bir abi tavsiyesi olarak şunu bırakayım:
Farklı olmak insanların göremediğini görmek değildir. Farklı olmak, insanların bilmediğini bilmek de değildir. Asıl farklı olmak, insanın kendini ve nefsini iyi tanımasıdır. Adımlarını yavaş ama sağlam atmandır. Acele etmeden, ölçüyü kaybetmeden, nefsin seni nereye çekiyor, kalbin neye susamış, aklın nerede karışmış, bunları fark edebilmendir.
İnan bana, günümüzde en büyük farklılık cin görmek, gaybdan ses duymak, perde açmak veya insanların bilmediği şeyleri bilmek değildir.
Günümüzde en büyük farklılık, Allah’a teslimiyeti olan bir kul olabilmektir.
Belki bu söylediklerim sana şu an anlamsız gelecek. Belki “ben zaten bunları biliyorum” diyeceksin. Ama yıllar sonra ne demek istediğimi, büyüklerin bu konularda neden bu kadar temkinli konuştuklarını daha iyi anlayacaksın.
Çünkü bazı sözler hemen anlaşılmaz kardeşim, insan bazı şeyleri ancak yürüdüğü yolun tozunu yutunca anlar. Vesselam...