RUH NEDEN UNUTMAYI KABUL ETTİ.

Derler ki...
Ruhun en büyük fedakârlığı dünyaya gelmesi değildir.
Unutmayı kabul etmesidir.
Çünkü hatırlayan bir bilinç için sınav olmaz.
Hakikati zaten bilen biri... Hakikati seçmiş olmaz.
Bir düşünün.
Eğer doğduğunuz gün kim olduğunuzu hatırlasaydınız...
Kimseye bağlanır mıydınız.
Korkar mıydınız.
Ölümü gerçek sanır mıydınız.
Hayır.
O zaman bu dünyanın hiçbir anlamı kalmazdı.
Belki de unutmak bir ceza değildi.
Oyunun başlayabilmesi için gerekli olan tek şarttı.
Ve belki de bütün ruhsal yolculuk...
Yeni bir şey öğrenmek değil.
Bilerek unuttuğunu yeniden hatırlamaktır.