Alıntı:
HâmûŞî Nickli Üyeden Alıntı
Değerli kardeşim içimizde iyiliğe de kötülüğe de meyleden kabiliyetlerin bulunması, bunların hepsinin aynı derecede hak ve korunması gereken parçalar olduğu anlamına gelmez. Allahu Teala her şeyi yaratır, fakat her yarattığını emretmez ve ondan razı olmaz. Hırsızlık da merhamet de insanın imkan alanında bulunabilir. Biri nefsin ve zulmün, diğeri fıtratın ve rahmetin istikametidir.
Tevhid, iyi ile kötüyü birbirine karıştırmak değil her şeyin Allah’ın yaratmasıyla var olduğunu bilirken, O’nun razı olduğu ile olmadığı arasındaki hududu korumaktır. Birliğe geçmek, kötülüğü O’nun tecellisi diyerek meşrulaştırmakla değil, nefsin bütün eğilimlerini tanıyıp onları ilahi ölçüye teslim etmekle olur. Huzur, içimizdeki her sesi kabul etmekten değil, her sesi hakikatin hükmüne arz etmekten doğar.
|
Değerli Kardeşim ,cevabınız için teşekkür ederim.Haklısınız.O 'nun razı olduğu ile olmadığı arasındaki o ince hudut kulun imtihan alanıdır. Benim kastettiğim,kötülüğü meşrulaştırmak değil,aksine o karanlığın(hırsızın ,katilin)insana tuttuğu aynayı fark edip,o aynanın karşısında yargıkayan değil,seyreden bir bilince ulaşmaktır insan kendi içinde o karanlığı gördüğünde,onu dışarıdaki bir düşman gibi değil, kendi nefsinin bir parçası gibi tanıyıp,onun hakikatini anladığında yani o parçayıda. O ' nun sanatının bir eseri olarak kabul edip,ancak o parçanın razı olunmayan tarafını terbiye ettiğinde işte o zaman gerçek tevhid e yaklaşmış olur. Yani mesele, kötülüğü kabul ediip oturmak değil,o kötülüğün arkasındaki yaratıcı kudreti görüp,razı olunmayan o fiillerdenbizzat O 'nun rahmetine iltica ederek çıkmaktır . Sizce kötülüğü reddetmekmi onu daha çok yok eder,yoksa onu kendi aslına(yani O 'nunilmine)havale edip,kendi nefsimizdeki tezahürleri ni şefkatle dönüştürmek mi?