Ebû’l-Hasan Harkânî Şöyle Anlatır; İki Kardeş Vardı, Bir de Anaları. Her Gece (Nöbetleşerek) Kardeşlerden Biri Annenin, Diğeri Allah’ın Hizmetiyle Meşgûl Olurdu. Allah’ın Hizmetiyle Meşgûl Olan Kardeş, Rabbine Hizmet Ettiği İçin Memnundu. Kardeşine:

▬ “Bu Gece de Allah’a Hizmet Etme Hakkından Benim İçin Feragât Et?”

Dedi. O da Şöyle Dedi:

▬ “Peki, Öyle Olsun...”

O Gece Allah’a Hizmet Yolunda Başını Secdeye Koydu, Bir Rüyâ Gördü, Bir Ses Dedi ki:

▬ “Kardeşini Affettik, Seni de Onun Hatırı İçin Bağışladık...”

▬ “Ama Ben Allah’ın Hizmetinde, O ise Anne Hizmetinde Bulunuyor, Beni Onun Ameli Vesilesi ile mi Bağışlıyorsunuz?”

▬ “Evet, Öyle! Zirâ Senin Yapmış Olduğun İşe Bizim Hiç İhtiyacımız Yok, Oysa Kardeşinin Yaptığı Hizmete Annenin Mutlak İhtiyacı Var...”

[Tezkiretü’l-Evliyâ]

__________________
Ne senle yaşanıyor
Ne de sensiz oluyor
Şu garip bomboş dünyada..