Evliyâullahtan Bir Zât, Ramazân Günü Talebeleriyle Birlikte Bir Şehre Gitmek İçin Yola Çıktılar. Şehre Yaklaştıklarında Akın-Akın İnsanların Kendilerini Karşılamak Üzere Yollara Döküldüklerini Gördüler. Mübârek Zât, Hemen Çıkınından Kuru Ekmeğini Çıkararak Ağzına Attı. Bunu Gören Ahâli, “Biz de Bu Zâtı Âlim Bir Velî Bilirdik. Ramazân Günü Oruç Tutmuyor, Üstelik Açıktan Oruç Yiyor! Böyle Birisi ile Konuşulur mu Hiç?” Diyerek Dağıldılar.

Talebeleri Yaptığı Hareketin Sebeb-i Hikmetini Sorduklarında, Mübârek Zât Şöyle Buyurdu; O Kadar İnsanın Bizim İçin Yollara Döküldüğünü Gördüğümde Kalbime Kibir ve Büyüklenme Gelmesinden Korktum. Onların Gözünden Düşüp Nefsimi Aşağılatmak İçin Bunu Yaptım. Ekmeği Isırdım Ama Yutmadım. Herkes Ekmeği Yediğimi Sandı. Kalbime Kibir Yerleşerek Allahû Teâlâ’nın Gazâbına Sebep Olsaydım, Hâlim Ne Olurdu!

__________________
Ne senle yaşanıyor
Ne de sensiz oluyor
Şu garip bomboş dünyada..