Otizm aslında hiçbir zaman bugünkünden az değildi; sadece eskiden toplumun gözünden saklanan, bilinmediği için yanlış anlaşılan bir gerçekti. Geçmişte imkânların ve eğitimin yetersizliği, bu durumdaki bireylerin evlere kapanmasına, hatta maalesef haksız etiketlerle yalnızlaşmasına yol açmıştı. Bugün ise farkındalık, erken tanı ve özel eğitim sayesinde bu bireylerin toplumun bir parçası olabildiğini, hayatın içinde yer alabildiğini net bir şekilde görüyoruz.
Otizmin hafif, orta veya ağır gibi farklı dereceleri var ve geçmişte aileler ellerindeki bu durumu sadece bir "tuhaflık" ya da çözemedikleri bir farklılık olarak yaşardı. İşin kolayına kaçıp bunu doğrudan büyüye bağlamak, insanı sorumluluktan kurtarmaz; aksine asıl gerçeği göz ardı etmek olur. Oysa bu durum, hayatta karşılaştığımız ve sabırla göğüs germemiz gereken ilahi bir imtihandır. Nitekim Enfâl Suresi 28. ayette ve Teğâbün Suresi 15. ayette açıkça buyrulduğu gibi: "Doğrusu mallarınız ve çocuklarınız sizin için bir imtihandır; büyük mükafat ise Allah'ın yanındadır." Önemli olan, bu imtihanı şikâyetle değil, sevgiyle, şefkatle ve bilinçle göğüsleyebilmektir.