Sanki şu koca coğrafyaya bir tek biz aşığız gibime geliyor. Flistin'de, Beyrut'ta, Bağdat'ta, Halep'te, Arakan'da ya da başka bir yerde bir çocuk ağlasa önce annesinin sonra da en çok bizim içimiz yanıyor sanki...
Bir Mekkeliden daha fazla göz yaşı döküyor, daha fazla burnumuzun direği sızlıyor sanki Kâbe için...

Bizi özleyen kalmamış da bir tek biz özlüyoruz sanki. Herkes sırtını dönüp gitmiş de, sanki bir tek biz kalmışız gibi Mescid-i Aksa'nın kapısında...

Yerle bir olan, yakılan, yıkılan her kadim şehirle birlikte kalbimizin de bir parçası kanıyor...
Biz diye başlayamıyoruz cümlelere, ortada "biz" diye bir şey kalmadığını görmek ne kadar da sarsıcı...

Elimizde bizden geriye kalan ulaşılmaz hatıralar, siyah beyaz fotoğraflar ve bir kaç hüzünlü ezgi, hepsi bu!..

Yasımız ne zaman bitecek, ağıtlar feryatlar ne zaman susacak, sancağımız ne zaman dalgalanacak, ne zaman yürüyeceğiz yeniden o "dosdoğru yol"da?

Bir Siyonistin Filistini istemesi kadar cüretkar, bir Fransızın Beyrut'u istemesi kadar gayretle istemeliyiz biz de şehirlerimizi! Onlar kadar aşkla ve belki de öfkeyle atarsa kalbimiz, ancak o zaman değişecek bir şeyler.

Yoksa gönüllerimiz hep esir, şehirlerimiz hep işgal altında kalacak!