Bir meyve görürsünüz ve çok hoşunuza gider bazen. Rengi, kokusu, tadıyla kusursuz görünür göze. Yemeye doyamazsın.

Sonra içinde kurtçuklar olduğunu farkedersiniz. Mideniz bulanır ve bir tane daha yemek istemezsiniz. Yiyemezsiniz.

Tam olgunlaşmamış olsa sorun değil, tadı mayhoş olsa, dışında az leke veya yara olsa mesele olmaz, bir kısmını yer kalanını keser atarsınız belki. İstifade edersiniz yine de.

Ama kurtçukları sonradan farkedince, her ne kadar rengi çok güzel, tadına doyum olmasa da mideniz kaldırmaz olur.

Bir ısırık daha alamazsın artık!

Bazı insanlar da böyledir. Tanışınca çok yakın hissedersin, dışı parlak ve çekicidir. Hoş sohbettir. Kendine bir dost bir yoldaş buldum zannesersin, ama sonra işte o kurtçukları farkedersin. Uzaklaşmak tek çare olur...

Kimi kapılar da böyledir. Diz kırayım, nazar bulayım, muradıma ereyim, affedileyim, bir yol tutayım ve hak üzere yürüyeyim istersin. Ama işte o kurtçuklar başlarını çıkarıverirler. Miden bulanmaya başlar.* O eşikte duramaz olursun, bir adım daha atamaz olursun...

Kusur ve noksan görmek başka, kurtçukları farketmek başka bir şeydir.

O kurtçuklar birer iblis sırıtışı, birer iblis sırnaşıklığı ve tuzağıdırlar. Gizlenirler ama çok tanıdıktır her biri, sinsi bir katil gibi saklanır, sütrelerin ardında dururlar hep, sonra ortaya çıkar ve tekrar tekrar saplarlar ellerindeki zehirli hançerleri samimiyetin ve halis niyetin sırtına.

Dikkat edin siz de!

Her yola, her lokmaya, her hoş sohbete bir de bu nazarla bakın!

Onca yürünen yol ve yorgunluklar boşa gitmesin!
Onca ameller yüze çarpılmasın!

Dikkat edin!