İbrahimi yakan Nemrutun ateşi değil aşk ateşi idi
Çünkü hakikat yolunda ateş düşmanın elinde değil gönlün derinliğinde yanar
Nemrut ateşiyle İbrahimi yok etmek istedi
Aşk ise İbrahimin içindeki İbrahimi yok etti
Ateş bedene dokunduğunda yakar
Aşk ruha dokunduğunda benliği yakar
İbrahim ateşe girdi
Fakat ateş İbrahimi bulamadı
Çünkü İbrahim çoktan kendinden geçmişti
Nemrutun ateşi dışarıdan yükseliyordu
İbrahimin ateşi içeriden göğe yükseliyordu
Biri zulmün ateşiydi
Diğeri Hakkın ateşi
Biri bedeni kül etmek isterdi
Diğeri perdeyi
Biri İbrahimi yakmak istedi
Diğeri İbrahimi İbrahimden arındırdı
Aşk ateşi geldiğinde korku yanar
Öfke yanar
Kibir yanar
Sahip olma yanar
Benlik yanar
Ve insan kendi sandığı her şeyin küle dönüştüğünü görür
Sonra ateşin ortasında bir serinlik doğar
Çünkü aşk yakarken yok etmez
Aşk hakikate dönüştürür
İbrahim ateşten çıktığında aynı İbrahim değildi
Çünkü ateşe giren kişi vardı
Ateşten çıkan ise Hakikatin kendisine teslim olmuştu
Nemrut İbrahimi ateşe attığını sandı
Oysa ateş İbrahimi Nemrutun hükmünden çıkardı
İşte sır burada açılır
Seni yakan her ateş düşman değildir
Bazı ateşler seni senden kurtarmak için gelir
Kendini kaybettiğin yerde Hakikati bulursun
Ben sustuğu yerde Hû konuşur
Benlik düştüğü yerde aşk doğar
Aşk doğduğu yerde ateş bile serinler
İbrahim ateşte yanmadı
Çünkü İbrahimde yanacak bir ben kalmamıştı
Ve insanın en büyük mucizesi budur
Kendi ateşinden geçip kendi özünde serinliğe ulaşmak
Nemrutun ateşi söndü
Aşkın ateşi hâlâ yanıyor
Çünkü ateşin sırrı yakmak değil
Hakikate giden bütün perdeleri kül etmektir