Bence bunun hayatın içinde daha küçük örneklerini de görüyoruz. Mesela sürekli kötü davranan birinin arada bir yaptığı küçük bir iyilik, kişiye çok büyük gelebiliyor. “Aslında o kötü biri değil, bana da iyi davranıyor” diye düşünmeye başlayabiliyor insan.

Bir ilişkide sürekli eleştirilen birinin, karşı taraf bir gün güzel bir söz söylediğinde bütün kötü davranışları unutması gibi. Ya da sürekli baskı yapan bir patronun arada bir çalışanına anlayış göstermesi ve çalışanın bunu olduğundan daha değerli görmesi gibi.

Tabii her böyle durumda Stockholm sendromu var demek doğru olmaz. Benim dikkatimi çeken taraf, insanın bazen kendisini zorlayan kişiye karşı, yaşadığı kötü şeyleri açıklayabilmek için olumlu bir hikâye kurmaya başlaması. Sanırım en tehlikeli tarafı da kişinin bunu çoğu zaman kendisinin fark etmemesi.