Tevekkül elini dünyadan çekmek değil kalbini dünyaya bağlamamaktır
Yol senin adımlarınla yürünür fakat yolu var eden sen değilsin
Sen tohumu toprağa bırakırsın toprağın içinde onu uyandıran sır sana ait değildir
Sen kapıyı çalarsın fakat hangi kapının açılacağını sen bilemezsin
Sen kürek çekersin fakat nehri akıtan sen değilsin
Hakikat şudur insan kendisine verilmiş gücü kullanır fakat o gücün sahibi olduğunu sandığı anda yük başlar
Ben yaptım dediğin yerde benlik büyür
Ben başardım dediğin yerde korku doğar
Ben kaybettim dediğin yerde acı derinleşir
Oysa kul yalnızca emaneti taşır
Sonuç ise görünmeyen elin hükmündedir
Tevekkül kaderin önünde ellerini bağlamak değil kaderin içinde yürürken kalbini sahibine bağlamaktır
Gayret bedene düşer teslimiyet ruha
Adım kula aittir menzil ise sırrını bilmediği bir takdire
İnsan çabalar çünkü hayat ondan hareket ister
Fakat çabasını ilah edinmez
Vesileye sarılır fakat vesilenin ardındaki kudreti unutmaz
Bazen bütün kapıları zorlarsın ve hiçbir kapı açılmaz
İşte orası tevekkülün imtihan değil hakikat olduğu yerdir
Çünkü kolaylık geldiğinde herkes şükreder
Asıl teslimiyet gecikmenin içinde de rahmeti görebilmektir
Kalbin istediği olmayınca Rabbini bırakmamak
Duan gecikince duadan vazgeçmemek
Yol karardığında yolun sahibinden şüphe etmemektir
Sen geleceği bilmezsin fakat seni geleceğe taşıyanı bilirsin
Bu yüzden korkunun karşısına bilgiyle değil güvenle çıkarsın
Çünkü kulun huzuru yarının nasıl olacağını bilmekten değil yarını bilene yaslanmaktan doğar
Tevekkül bir sonuç bekleme hâli değildir
Sonuç ne olursa olsun kalbin sahibini kaybetmeme hâlidir
Kazandığında kendinden bilmemek
Kaybettiğinde kendini suçlayıp parçalamamak
Açıldığında şımarmamak
Kapandığında isyan etmemek
Çünkü bilen bilir ki görünen her son aslında görünmeyen bir başlangıcın eşiğidir
Sen yalnızca kürek çek
Denizi yaratmaya çalışma
Sen tohumu bırak
Baharın ne zaman geleceğini zorlamaya çalışma
Sen yürü
Ufkun ötesini görmek için kendini tüketme
Sen dua et
Duanın hangi biçimde cevaplanacağını Allah’a bırak
Çünkü insanın görevi hükmetmek değil emaneti hakkıyla taşımaktır
Her şeyi kontrol etmeye çalışan akıl yorulur
Her şeyi teslim edebilen kalp genişler
Ve insan bir gün anlar ki yıllarca sırtında taşıdığı yüklerin çoğu kendisine ait değilmiş
Benim dediği hayatın aslında emanet olduğunu
Benim dediği bedenin bile ona verilmiş olduğunu
Benim dediği nefesin bile kendi mülkü olmadığını
Benim dediği rızkın kendi kudretinden doğmadığını
Benim dediği yolun bile kendi bilgisiyle çizilmediğini görür
İşte o zaman benlik biraz susar
Kalp biraz derinleşir
Ve kul içinden şu hakikati duyar
Ben yaparım sanıyordum
Meğer bana yaptırılıyormuş
Ben taşıyorum sanıyordum
Meğer taşınıyormuşum
Ben yolu buluyorum sanıyordum
Meğer yol beni buluyormuş
Tevekkül işte burada doğar
Kul gayretten vazgeçmez fakat sahiplik iddiasından vazgeçer
Emeğini verir fakat hükmü kendine yazmaz
Kapıyı çalar fakat kapının anahtarını kendi cebinde sanmaz
Ve sonunda kalp öyle bir yere gelir ki
olanla olmayana aynı ölçüyle bakmaya başlar
Çünkü artık istediğinin peşinde değil
Hakikatin peşindedir
O bilir ki bazen verilen nimetle sınanır
bazen verilmeyenle korunur
bazen açılan kapıyla yürütülür
bazen kapanan kapıyla yön değiştirilir
Bu yüzden tevekkül
Allah ne verirse razı olmak kadar
Allah neyi neden vermediğini bilmeden de O’na güvenebilmektir
İşte gerçek özgürlük burada başlar
Her şeyi kendi elinde tutma zorunluluğunu bıraktığın anda
Kalbin dünyanın yükünden sıyrılır
Çünkü artık hayatı sen taşımıyorsundur
Sen hayatın içinde yürüyorsundur
Ve gecenin en sessiz yerinde insan kendi içine döndüğünde
bütün hesapları susturup yalnızca şunu hisseder
Ben elimden geleni yaptım
Gücüm yettiğince yürüdüm
Kalbimle istedim
Ruhumla teslim oldum
Şimdi bana düşmeyeni sahibine bırakıyorum
Çünkü ben sınırlıyım
O sınırsızdır
Ben yarını bilmiyorum
O yarını da bugünü de bilir
Ben yalnızca görüneni görüyorum
O görünmeyenin içindeki hakikati bilir
Öyleyse bırak kalp
Yükünü taşıyana değil
Yükün sahibine bırak
Sen yürümeye devam et
Fakat yolu kendinden bilme
Sen sev
Fakat sevgiyi kendinden sanma
Sen çalış
Fakat rızkı emeğinin esiri zannetme
Sen dua et
Fakat cevabı kendi zamanına mahkûm etme
Çünkü tevekkül
Hayatı bırakmak değil
Hayatın sahibine güvenerek hayatın içinde dimdik yürümektir
Ve kulun en büyük huzuru
Her şeyin kendi istediği gibi olması değil
Her şey kendi istediği gibi olmadığında bile
Hakikatin elinden tutulduğunu bilmektir