Bence burada bir noktayı da ayırmak gerekiyor. “İman hidayet meselesidir, mantık değil” demek, Kur’an’ın akla verdiği önemi biraz göz ardı ediyor. Kur’an insanlardan körü körüne inanmalarını değil; düşünmelerini, sorgulamalarını ve akletmelerini istiyor.

“...Hâlâ akletmiyor musunuz?” (Bakara 2/44)

“Göklerin ve yerin yaratılışında... akıl sahipleri için deliller vardır.” (Âl-i İmrân 3/190)

“Yeryüzünde dolaşmıyorlar mı ki, kendileriyle akledecek kalpleri olsun?” (Hac 22/46)

Yani elbette hidayet Allah’tandır ve zekâ tek başına iman etmeyi garanti etmez. Ama Kur’an’ın kendisi insanı akletmeye ve deliller üzerinde düşünmeye çağırıyorsa, “mantık önemli değil” demek de Kur’an’ın yaklaşımıyla pek örtüşmüyor. İman ile akıl birbirinin düşmanı değil; aksine Kur’an birçok yerde insanı aklını kullanarak hakikati görmeye davet ediyor.