Kelimenin türediği "ha-ra-fa" (خرف) kökü, Arapçada aynı zamanda "yaşlılıktan dolayı bunamak, aklını yitirip saçmalamak" anlamlarına gelir. Hurafe isimli şahsın anlattığı masalların bu kökle olan anlamsal bağı, kelimenin "batıl inanç ve efsane" anlamında dilde kalıcı olarak yerleşmesini sağlamıştır. Dilbilimde, özel isimlerden cins isimleşmeye “eponim” denir.