Aradan geçen bir buçuk yıla rağmen aynı noktada kalmanın, karşı taraf hayatına çoktan devam ederken bu belirsizliği taşımanın ne kadar yıpratıcı olduğunu tahmin etmek zor değil. İçinden duaların geçmesi, alışkanlıkların kolay silinmemesi son derece insani bir durumdur; bu yüzden yaşanan süreç için kendine suçluluk yüklemek haksızlık olur.
Burada sana "şunu yap, bunu yap" demek kimsenin haddi değil. Ama "Acaba döner mi?" diye beklemek, gerçekte hiçbir şeyi değiştirmiyor; aksine sadece senin ömründen, senin o güzel ruhundan eksiltiyor. Geri gelmesini istemek yerine, bu ayrılığı kabullenmeyi ve kendi iç huzurunu bulmayı dilemek insanın kendine yapabileceği en büyük iyilik aslında.
Sevmek; birini özlemek, hatırasına sahip çıkmak ya da içindeki o değeri korumakla mümkündür, fakat hayatı belirsiz bir ihtimal üzerine askıya almak demek değildir. Gerçek anlamda olgunlaşmak, karşı tarafın tercihlerine ve kendi yoluna saygı duyarken, insanın kendi kalbini korumayı bilmesidir. Beklentiyi sevgiden ayırmak, kişinin kendine yapabileceği en büyük iyiliktir.