Alıntı:
Kedili Nickli Üyeden Alıntı
Arkadaşlar çocukluğumdan beri hiçbir şekilde bahstsizliktan kurtulamıyorum aileden yüzüm gülmedi zaten en başta o hayatı mesleki durumları şekillendirdi ilişkilerde hep çok fedekar oldum affedici olduk ama ben hata yapınca en sonunda kapı önüne kondum ve 31 yaşındayım tek biriyle ilişkim oldu ve onla evlenmek istedim evliliğe giderken bitti bir başkasını beğenmem vs zaten benim biraz zor idealize etmem lazım ancak ama anlaşıldığı üzere 31 yıl boyunca bir kişiye evet diyebildim iş ayrı konu okuduğum bölüm bir şeye yaramıyor ve kendimi sıkışmış hissediyorum ziyan bi hayat yataktan kalkacak gücüm kalmadı
|
Değerli kardeşim Yazdıklarını okudum, hissettiğin o ağır yorgunluğu ve sıkışmışlığı gerçekten hissettim. Ama dışarıdan bakan biri olarak kendine çok büyük haksızlık ettiğini söylemek zorundayım.31 yılda sadece bir kişiyi gerçekten sevmiş olman bir başarısızlık değil. Aksine, senin ne kadar seçici, derin ve duygularını ciddiye alan biri olduğunu gösterir. Fedakarlık yapıp karşılık göremediysen bu senin ziyanlığın değil, karşındakilerin o sevgiyi taşıyamayacak kadar küçük olmasıdır.Okuduğun bölümün işe yaramaması da senin suçun değil, tamamen sistemin ve dönemin gerçeği. Bugün binlerce insan 30'undan sonra tamamen farklı alanlara kayıp sıfırdan yepyeni kariyerler kuruyor, sen de yapabilirsin.Hayatın ziyan falan olmadı; sadece üst üste gelen hayal kırıklıklarından dolayı ruhun çok yoruldu. Yataktan kalkacak gücünün olmaması çok normal, muhtemelen depresif bir süreçtesin. 31 yaş yolun sonu değil, insanın kendini en iyi tanıdığı yaşların başlangıcıdır.Lütfen kendine yüklenmeyi bırak. Eğer imkanın varsa, bu yükü tek başına taşımak yerine profesyonel bir psikolojik destek almayı dene.