Alıntı:
adm12 Nickli Üyeden Alıntı
Merhabalar,
Bir arkadaşla tanıştım yakın zamanda, tanımadığım birini bana anlattı.Senin bunu duymanla günaha girmem sen onu tanımıyorsun.Bu gıybet veya dedikodu sayılmaz gibi söyledi.Camide hoca hutbede kimsenin aleyhine konuşmayın, bunun yükü büyüktür hafife almayın diyor.Kimsenin dedikodu ve gıybetini etmeyin diye söyleniyor.Bu konu hakkında bilginiz ve tecrübeleriniz nelerdir.Hadisler ışığında anlatılabilecek birşey varmı acaba?
|
Arkadaşınızın “Sen onu tanımıyorsun, o yüzden gıybet olmaz” sözü dini açıdan doğru bir ölçü değildir.
Peygamberimiz gıybeti şöyle tarif etmiştir:
“Gıybet, kardeşini hoşlanmayacağı bir şeyle anmandır.”
Sahabeler, “Söylediğim şey onda varsa da mı?” diye sorunca:
“Söylediğin onda varsa gıybet etmiş olursun; onda yoksa iftira etmiş olursun.”
buyurmuştur. (Sahih Müslim, Birr 70)
Dolayısıyla kişinin anlatılan kimseyi tanıyıp tanımaması esas ölçü değildir. Bir insanın arkasından, onun hoşlanmayacağı gerçek bir kusuru gereksiz yere anlatmak gıybete girebilir.
Kur'an'da da: “Birbirinizin gıybetini yapmayın...” (Hucurat 12) buyurularak gıybet çok ağır bir şekilde yasaklanmıştır.
Ancak bir kişiden bahsetmek her zaman gıybet değildir. Haksızlığı bildirmek, bir konuda yardım veya tavsiye istemek, insanları gerçek bir zarardan korumak gibi meşru sebepler bulunabilir.
Bu yüzden en güzel ölçü şudur: “Bunu söylemem gerçekten gerekli mi, yoksa sadece başkasının kusurunu mu konuşuyorum?” Şüphede kalındığında susmak daha güvenlidir.