Çok güzel bir noktaya temas ettiniz. İslam düşüncesinde “Allah üzülür mü?” sorusu aslında Allah’ın sıfatlarıyla ilgili bir mesele. Allah’ın zatı ve sıfatları, insanın duygularına benzemez. Bizim yaşadığımız üzüntü, sevinç, öfke gibi duygular değişken ve eksiklikten kaynaklanır. Oysa Allah mutlak kemal sahibidir; eksiklikten, acizlikten, duygusal iniş çıkışlardan münezzehtir. Bu yüzden klasik İslam alimleri Allah için “üzülmek” gibi beşeri duyguların söz konusu olmadığını vurgularlar.
Kur’an’da Allah’ın bazı fiilleri mecazi bir dille anlatılır: “Allah gazap etti”, “Allah sevdi” gibi ifadeler vardır. Bunlar Allah’ın mahlukat üzerindeki muamelesini bize anlaşılır kılmak için kullanılan ifadelerdir. Yani Allah’ın bir şeye “gazap etmesi”, bizim öfkemiz gibi değildir; bu, o fiilin kötü olduğunu ve cezaya sebep olacağını bildiren bir ifadedir. Aynı şekilde “Allah sevdi” demek, o fiilin değerli olduğunu ve mükafat getireceğini anlatır.
Sizin verdiğiniz örnekte Hz. Adem’in yasak meyveyi yemesi, Allah’ın üzülmesi değil; Allah’ın koyduğu sınırın ihlali ve bunun sonucunda bir imtihanın başlamasıdır. Allah, kullarına değer verir ama onların özgür iradeleriyle yaptıkları tercihlere göre muamele eder. Bu yüzden Adem’in cennetten çıkarılması, bir “ceza” olduğu kadar aynı zamanda insanlık için bir başlangıçtır: yeryüzünde halife olma görevi.
Kısacası, Allah’ın “üzülmesi” gibi insana özgü duygular söz konusu değildir; fakat kullarının yanlışlarını hoş görmez ve onları imtihan eder. Bu anlatımlar, bizim kavrayışımıza uygun bir dil kullanılarak aktarılır.

__________________
Yunusça sevgimizden anlamayana cevabımız Yavuzca olacaktır...