İnsan göğe çevrilmiş bir yüz değil göğün kendi içinde açılan sessiz kapısıdır Her nefes görünmeyen bir Kudretin izini taşır her bakış sonsuzluğun bir başka suretini uyandırır Sen kendini yalnızca beden sanırken hakikat seni bir emanet gibi kendi içinde taşıyordur Merhamet sende şefkate dönüşür kudret sende iradeye ilim sende idrake aşk sende yakınlığa dönüşür Böylece insan varlığın dışındaki bir aynaya bakmaz kendi derinliğinde tecelli eden hakikati seyretmeye başlar Ruhun karanlık sandığın yerinde bile bir ışık saklıdır çünkü perde bazen hakikati gizlemek için değil onu olgunlaştırmak için indirilir Kendini bilen kişi kendisini büyütmez kendisindeki izleri fark eder ve o izlerin sahibine yönelir İşte sır burada çözülür insan Hakkı kuşatamaz fakat Hakkın isimlerinden bir pencere olarak yaşayabilir Her güzel hâl bir işaret her dönüş bir davet her susuş görünmeyen âlemin dilidir Sen yürürken yalnızca yeryüzünde ilerlemezsin kendi içindeki sonsuzluğa doğru geçersin Ve bir gün aynaya baktığında gördüğün kişinin senden ibaret olmadığını anlarsın Çünkü insanın en büyük sırrı kendisi olmak değil kendisinden öteyi gösterebilmektir