Ruhu bedenine dar gelen insan, göğe doğru değil, kendi içine doğru kanat çırpar.
​Dışarıdan bakıldığında kıpırtısız duran o insanın içinde fırtınalar kopar; çünkü beden ağırlık yaptıkça yükselmenin yolu yerçekimine direnmekten değil, yükü hafifletmekten geçer.

Kuş rüzgârı arkasına alıp uçar; bedeni kendine kafes olan ise kendi kabuğunu kırmanın sancısıyla uçar. Uçmak her zaman gökyüzüne varmak demek değildir; bazen sadece o kafesin içinde dimdik durabilmektir.