Belki gönülle...
Bazen insanın bedeni burada kalır da gönlü uzaklara dalar. Bir secdede, göğe bakarken ya da gecenin sessizliğinde... İçinde bir yer vardır ki dünyaya sığmaz. İşte ruh, o yerde hafifler.
Çünkü insan kendini taşıdıkça ağırlaşır; kendini bıraktıkça hafifler. Bir an gelir, artık kendi gücüne değil, kendisine o gücü verene yaslanır. Söylenecek söz azalır, gönülde bir teslimiyet kalır.
Belki ruhun kanadı budur.
Kendinden vazgeçmek değil; kendini O’na bırakmak.