Bir kervan geçer bu viran hanın önünden,
Kimse pay alamaz başkasının gününden.
Dost diye sarıldığın gölgeler silinir,
Yalnızlık damlar her faninin ömründen.
Niceleri güldü bu mecliste dün gece,
Sanırdın ki çözülmüş o en zor bilmece.
Sabah oldu, dağıldı bütün o sesler,
Kaldı geriye kuru bir nefes sadece.
Gölgen bile terk edip kaçar zifiri gecede,
Adın unutulur iki mısralık hecede.
Tut ki fethettin yerin göğün mülkünü,
Hangi can durabilmiş bu son derecede?
Dünya dediğin bir garip aldanış bağı,
Erir elinde gençliğin o karlı dağı.
Yalnız geldin bu meydana çıplak ve garip,
Yalnız saracak seni toprağın toprağı.
Ne sitem et gidenlere ne yan kaderine,
İn de bak bir kez kendi ruhunun derinine.
Kalabalıklar sadece bir serap imiş..
Hiç kimse ortak olmaz bir diğerinin yerine..