. El-Hikam (İbn Atâullah el-İskenderî):
Kalın ciltlerle veya uzun kurallarla insanı yormaz; kısa, bazen iki satırlık sözlerden oluşur. Hızlıca okunup bitirilecek bir roman değildir; aksine günde bir-iki cümle okuyup üzerinde düşüneceğin, zihne aniden "Ya ben niye buna takılıyorum ki?" dedirterek uyanıklık kazandıran sakin bir başlangıçtır.
2. Mesnevi (Mevlânâ):
Biraz daha ilerleyince hikâyelerle, kıssalarla insanın kalbine seslenir. Kuru kuruya "şunu yapma" demez; içindeki o bencil, her şeyi ben bileyim diyen tarafı bir hikayenin içinde gösterir. Okurken "Aaa, tıpkı ben" dediğin anlar çok olur. Kendi kusurlarına biraz gülümseyerek bakmanı sağlar, hırsını hafifletir.
3. İhyâü Ulûmi'd-Din (İmam Gazâlî):
İşin biraz daha derin ve detaylı kısmıdır. İçin içini yerken, o öfkeyi ve kibri durduramazken açıp okursun. Sayfalar ilerledikçe kendi içindeki düzeni net bir şekilde önünde görürsün. Kitabı okuyunca insan birden ermiş olmuyor tabii ki; ama olay anında "Ben şu an sırf gururumdan böyle yapıyorum" diyerek kendi kendini suçüstü yakalamanı sağlar.
4. Risale-i Nur Külliyatı / İhlas ve Uhuvvet Risaleleri (Bediüzzaman):
En sert ve en net yüzleşmedir. İnsanın en can alıcı noktasını, yani "ben yaptım, ben başardım" dediği o gizli gururu ve riyayı ortaya çıkarır. Henüz nefsini yenememişken insanı köşeye sıkıştırır; öğrendiklerini gidip başkalarına anlatmak yerine bizzat kendi aynasına bakmaya mecbur bırakır.