İnsan beyni bunu anlayamaz. yani sonsuz kavramını da anlayamaz yokluk kavramını da. insan için bir şey ya vardır ya yoktur. mesela sonsuz diyince insan beyni gördüğü bildiği en büyük şeyle kıyaslar ve ondan da büyük der bitirir konuyu. yokluk diyince yok işte hiç düşünmeye bile gerek yok yer kaplamayan bişey diyip bitirir. genel olarak bir referans, kaynak noktası arar. mesela sonsuz için, bildiği en büyük şeyi referans alır ve ondan daha büyük diye düşünür. yokluk için de bildiği en küçük şeyi siler ve yok eder. matematikteki sıfır da bu karmaşadan çıkıyor. 1,2,3....+sonsuz sayıları varlıkta temsil etse -sonsuz...,-3,-2,-1 sayıları da yokluğu temsil etse, ne kadar yok, sıfır da tam olarak bu iki kavramın arasında kalan sınır noktası olurdu. ama burada bir sorun var: negatif sayılar yokluğu değil, referans noktasına göre eksilmeyi ya da ters yöndeki bir niceliği temsil eder. Çünkü -1 de en az +1 kadar matematiksel olarak vardır. yani insan zihni, yokluğu bile anlayabilmek için onu bir sayı hâline getirip varlık alanına taşır, belki de asıl paradoks budur: insan yokluğu düşünmeye çalıştığı anda onu düşüncesinde var eder sonsuzu kavramaya çalıştığı anda ise onu zihninin sınırları içine hapsetmeye çalışır bu yüzden sonsuzluk zihnin sürekli genişletmeye çalıştığı ama hiçbir zaman tamamlayamadığı bir büyüklük; yokluk ise zihnin tanımlamaya çalıştığı anda kendi anlamını kaybeden bir kavramdır. belki de insan beyni bu iki kavramı gerçekten anlamaktan çok, onlara yaklaşabilmek için modeller üretir. matematik de bu modellerden biridir, sonsuzu bir sayı gibi değil sınırsızlığı ifade eden bir kavram olarak kullanır sıfırı ise yokluğun kendisi olarak değil, belirli bir niceliğin bulunmadığını gösteren bir değer olarak tanımlar. çünkü bir şeyin olmadığını söylemekle hiçbir şeyin var olmadığını söylemek aynı şey değildir. İlki belirli bir çerçevede anlam kazanır ikincisi ise o çerçevenin kendisini de ortadan kaldırmayı gerektirir ve belki de insan zihninin asıl sınırı sonsuzluğun ne kadar büyük olduğunu ya da yokluğun ne kadar boş olduğunu kavrayamaması değil bu iki kavramı anlamlandırmak için ihtiyaç duyduğu referans noktasını bile ortadan kaldırmakta zorlanmasıdır.