Bana duâ et, deme!

Ne naif bir kelime.
“Hayrını kabul ettiği için sen O’na teşekkür et.”
Bir okula yardım kampanyası için görev aldığımda, insanlar çocuklar için topuklu ayakkabı, kullanılmış , artık temizlik bezi yapılması gereken kıyafetler koymuşlardı paketlere. Evlerinden atılması gereken çöpleri koymuşlardı. Acaba kendileri aynı durumda kalsa idi, ne düşünürlerdi?
Vermeyi bile bilmiyoruz.
Ruhumuz fakir.
Aklımda kalan eski bir hikaye şöyle:
Bir adam karşıdan geçerken, uzakta bir dilenciyi görür.
Şuna sadaka vereyim der. Sağ cebimde 10 lira , sol cebimde 5 lira. Ben 5 lirayı vereyim, 10 lira verirsem çok olur der.
Bunun hesabını yaparken, bakar dilenci ortada yok!