Sakın Allah'ın rahmetinden ümit kesmeyin.

[Swordsfish]

Hz. Davud —-Allah'ın selâmı üzerine olsun— kürsü üzerine oturmuş, Zebûr
okurken gözleri yerde sürünen kırmızı bir kurda ilişir ve içinden «Acaba Allah'ın
bu kurdu yaratmaktan muradı, ne ola ki» diye düşünür. Bunun üzerine Allah'ın
izni ile dile gelen kurt O'na şöyle der. «Ey Allahın Resulü! Her gün, gündüzleri bin
kere — Subhanellahi velhamdülillâhi ve lâilâhe illellahu vellahu ekber (Alah'ı
noksanlıkların her türlüsünden ten- zih ederim, hamd O'na mahsustur, O'ndan
başka ilâh yoktur, Allah en büyüktür)» demeyi, Allah bana ilham etti. Geceleri ise
yine bin kere — Ellahumme salli alâ seyyidina Muhammedininnebiyyil ümmiyyi ve
alâ alihi ve sahbihi ve sellem (Allah'ım! Okuma-yazmasız Peygamberin olan Muhammed'e,
O'nun soyundan gelenlere ve O'nun sahabilerine rahmet ve selâm
ihsan eyle) dememi ilham etti. Sen zikrederken neler söylüyorsan bana da bildir
de istifade edeyim,»
Bu sözleri işiten Hz. Davud (A.S.) kırmızı kurdu küçümsediğine pişman olur,
Allah'dan korkarak O'na tevbe eder ve dergâhına sığınır.