Sahi, kaç tövbelik ömrümüz kaldı?

SADECE KENDİNİ KANDIRIYORSUN

Namaz kılamıyorum. Ne oldu bana bilmiyorum. Çok istiyorum ama olmuyor.

Bir şeyler bana engel oluyor. Bahane, bahane, bahane.!!!
‎
Sadece kendini kandırıyorsun. Hayatın sızlanmakla, ağlayıp dövünmekle geçiyor.

Yarın başlarım, öbürgün, haftaya söz başlayacağım. Yarına garantin mi var?
‎
‎ Bir saat içinde dengeler değişiyor, neler oluyor dünyada. Haftaya çıkacağına dair Allah’tan söz mü aldın?
‎
Yemek yerken hiç zorlanmıyorsun. Bir gün bile boşluk vermiyorsun. Çok sevdiğin dondurmayı alabilmek için kaç sokak öteye gidiyorsun.

Canın mantı çekti diye nasılda çaba gösterirsin yapacağım diye.

Hayalindeki araba için onca sıkıntıya katlandığını ne çabuk unuttun?
‎
‎Eşarbına uygun ayakkabı ve çantayı bulabilmek için kaç mağaza dolaştığını düşün?
‎
‎ Yatağın azıcık battı diye gidip en pahalısından ortopedik yatağı alan sen değil miydin?
‎
Peki ne için yaptın bunları? Tüm bunları senden isteyen kim? Doymak bilmeyen, verdikçe isteyen nefsin değil mi?

“Gördün mü, o kimseyi ki; heva ve hevesini kendisine ilah edinmiş, bilgisi olduğu halde Allah onu şaşırtmış, kulağını, kalbini mühürlemiş ve gözüne perde koymuştur?

Allah’tan sonra onu kim hidayete eriştirebilir? Hala düşünmeyecek misiniz? ”(Casiye:23)
‎
Yoksa sen nefsini ilah edinen, nefsini putlaştıranlardan mısın?

İnsan kul olduğu değerler için yaşar.
‎
‎ Sen neye veya kime kulsan ona göre hayatını şekillendirir, onun isteklerine göre hayatına yön verirsin.
‎
Şimdi dön ve sor kendine: “Ben kim için yaşıyorum?

” Benim ilahım kim?” diye.

Sana hayatı veren kim? Gafilce soluduğun havayı sana bahşeden, her gün güneşi üzerine doğduran kim?

Yediğin her lokmayı boğazına takılmadan midene indiren, yemek yerken dilini dişlerine çiğnetmeyen kim?
‎
‎Koskoca bedenini küçücük ayaklarına taşıtan kim?
‎
‎Senin her zerren Allah’a ait. Nasıl bu kadar cahil olabilirsin?
‎
‎ Rabbinin sana bahşettiği nimeti bıkıp usanmadan tüketiyor, ama Allah’ı hayatına dahil etmek istemiyorsun.
‎
Allah seni kendisine kulluk edesin diye yarattı.

Ağlayıp sızlanasın diye değil!
‎
Birde akıl verdi düşünesin diye. Boşuna değil!

İmtihan olarak nefsini verdi. Mücadele et onunla diye.

Kölesi olasın diye değil!

Allah’ı dahil etmediğin bir hayat boş bir teneke kadar basit ve anlamsız. Değerli değil!

Bırak artık boş lakırtıları! “Yapamıyorum”, “Olmuyor” ları bırak!

Yığınla bahanelerini ancak etten kemikten insanlara yutturabilirsin.

Münker Nekir bahane kabul etmez. Allah’ı bahanelerinle kandıramazsın.
‎
‎ Allah uyumayandır! Allah Hay’dır! Her an diridir. Senin her halinden haberi olandır.
‎
‎ Allah unutmaz! Sadece tehir eder.
‎
“Münafıklar, Allah’ı aldatmaya çalışırlar.

Halbuki Allah, onların oyunlarını başlarına geçirecektir.
‎
‎Onlar, namaza kalktıkları zaman tembel tembel kalkarlar. İnsanlara gösteriş yaparlar. Allah’ı pek az anarlar.”(Nisa suresi: 142)
‎
Sahte gözyaşlarını kendine sakla.

Bırak artık nefsini yüceltmeyi. İsyanları oynuyorsun.

Huzura varmak için nasılda isteksizsin. Alnını secdeyle buluşturmak bu kadar zor demek.

Şeytan da secde etmemişti hatırlasana❗

Kibri buna mani olmuştu.
‎
‎Alnını secdeye yapıştıramayanlar, aslında birazda şeytanlaşmış insanlardır.
‎
‎ Sen Allah’a olan kulluğun kadar değerlisin. Varlığını anlamlandıran, Allah’a olan yakınlığındır.
‎
Ve bilki namaz dindir! Namazsız din olamaz.

Namazı ikame etmeden yaptığın her iyilik kuma yazılan bir yazı gibidir. İlk dalgayla yiter gider.

Hayır işlerin, iyi niyetliliğin, yardımların, oruçların…

Hakkıyla namaz kılmıyorsan bunların tümü anlamını yitiriyor.
‎
‎Sen içi pis bir evin dışını cilalayıp duruyorsun. Evin içi kokmuş, her yanı dökülüyor haberin yok!
‎
‎O ev ancak namazla, kullukla temizlenir.
‎
Bir başlayıp bir bırakıyorsun! Hiç bir işin böyle yarım yamalak olmamıştı.

Kanı beş para etmez nice insanların yap dediklerini eksiksiz yerine getirdin.

Parandan, kişiliğinden, hayatından ödün verdin. Bir hiç uğruna saatlerini aylarını yıllarını harcadın da,
‎
‎Allah için günde bir saati fazla görüyorsun.
‎
Ölüp gideceksin bir gün! En çok sevdiklerin gömecek seni toprağa. Çabucak kurtulmak isteyecekler senden.

Değersiz bir et parçası gibi gömüleceksin.

Seni dünyada değerli kılan herşeyi bırakıp gideceksin. Diploman, kariyerin, güzelliğin, sana bakıp imrendikleri dünyalık maharetlerin…
‎
‎Önemsediğin hiç, ama hiç bir şeyi yanında götüremeyeceksin.
‎
‎Övündüğün güzelliğin, değer verdiğin bedenin çürüyüp gidecek.
‎
‎ Kurtlar bedeninde bayram edecek.
‎
‎ Okurken bile tiksiniyorsun değil mi? Sen bunları yaşayacaksın!
‎
‎Secdelerin, yürekten edilmiş duaların, Allah’a adanmış anların kalacak yalnız.
‎
‎ Onlar ölmeyecek, yitip gitmeyecek…
‎
Her nefis ölümü tadıcıdır.

Biz sizi, şerle de, hayırla da deneyerek imtihan ediyoruz ve siz bize döndürüleceksiniz. (Enbiya Suresi,35)

Ezanlar okunurken kayıtsız kalamazsın! Göz göre göre namazını kaçıramazsın! Yaradanına kafa tutamazsın!

İslam’ı ayakta tuttuğun kadar, Allah’a kul olduğun kadar insansın.

Allah’a kulluk edemiyorsan sen koskoca bir sıfırsın!..

Rabbim bizi sensiz bizi sessiz bizi imansiz birakma. Dunyaya ne gaye ile gonderdi isen o sekilde yasayip o sekilde huzuruna varanlardan eyle. İman ile son nefesimizi verenlerden eyle biz ummeti Muhammedini. Amin.

güzel bir konu ve tespitler mükemmel emeğinize sağlık