Son!

Yine bulamadım aramaktan aciz kaldım
Dost sandım,
İçimde bulunan çocuk sesinin harmonisine
Bekle yardım yakındır diyor onca sessizliğin içinde
Solumdaki bağırıyor suratıma sadıkmısın şu yazdığına
Kalbimden geçen cümleler aklıma ulaşamadan ölüyor
Bir kör kurşuna gitmiş gibi son sözünü söylemeden

Ama hala bir şansın var ne kadar inkar etsende
Bilirsin ya ağzımdan çıkan son kelimeler çırpınıyor damlacıklarla
Beni yalnız bırakın gideyim uzaklara sessizce,usulca...

Çok değerli abilerime ablalarıma armağan olsun.