Böbrek Nakli

—Merhaba Recep hoş geldin.

—Hoş bulduk abi.
—Eee… Neticeleri aldın mı?
—Aldım abi. Birimizin neticeleri iyi ama birimizde sorun çıktı.
Ağabey olan Zeki yerinde rahatsızca kıpırdandı.
—Bana bak, “ Doktor arkadaşım, baştan aşağı muayene edecek, üstelik oldukça ucuza, ikimiz beraber gidelim” dedin gittik. Karnımın altında sıkıştıran ağrından başka bir şeyim yoktu. Şimdi bana bir de kötü haber verme.
—Merak etme abi, Allah çaresiz dert vermesin. İyi ki kontrole gitmişiz.
—Niye ki. Önemli bir şey mi var.
—Doktor arkadaşım Selim, böbreklerde sorun çıktığını söyledi.
Zeki iyice telaşlandı;
—Ben de mi?
Recep abisinin telaşlı haline baktı, kısa bir sessizlikten sonra gülümsemeye çalışarak devam etti;
—Yok yok… Merak etme sende değil, bende.
Recep, oturduğu yere yerleşti, ağırdan ağıra, yavaş yavaş konuştu;
—Neyse, çaresi var demiştin. Neymiş çaresi.
—Böbrek nakli.
—Öyle mi! Böbrek bulmak kolay değil diye duymuştum. Sana ne çabuk bulundu böyle.
—Beraber gittik ya abi.
—Eeee…
—Senin de her türlü bulguların hastanede kayıtlı ya, senin böbrek bana uyuyormuş.
Zeki, kaşlarını çattı;
—Ne diyorsun sen Recep. Ben nasıl vereyim sana böbreğimi, ben ne olacağım.
—Abi bilmiyor musun, sağlam olduktan ve kendine dikkat ettikten sonra bir böbrek de yetiyormuş.
—Olmaz, olmaz Recep. Bak sen benden genç olduğun halde iki böbreğinde kötü durumda, başkasından böbrek istiyorsun. Benim ne garantim var? Sana bir böbreğimi verdikten sonra ya diğeri de işini yapamazsa. Sen benim böbreğimle rahat rahat gezerken, ben diyaliz makinelerinde mi ömür tüketeceğim.
Recep’in bakışlarındaki gülümseme kaybolmaya başlamıştı.
—Şaka yapıyorsun değil mi abi.
—Bu işlerin şakayla filan ilgisi olmaz Recep. Tamam kardeşimsin, tamam zor günlerimde destek oldun, borç verdin ama bu iş başka.
—Sen benim yerimde olsaydın, düşünmeden verirdim abi. Eğer beni denemek için yapıyorsan, yapma. Sen böyle konuştukça gerçekten üzülmeye başladım.
—Bak Recep, açık söylüyorum, eğer borcumu başıma kakıp da isteyeceksen, hemen bir takvime bağlayalım, bir kaç senede ödeyeyim. Borç çok, hemen ödeyemem ama borcumu kullanıp bana boşuna baskı kurmaya kalkma.
—Ben sana borç lafı açtım mı? Her zaman demedim mi, “Ne zaman müsait olursan, o zaman ödersin.” Diye. Bu iş başka abi, kardeş kardeşe böyle durumda yardımcı olmazsa, başka ne zaman gösterecek kardeşliğini.
—Hiiiiç boşuna çeneni yorma. Sen de bekle biri organ bağışlasın diye, başkaları nasıl bekliyor.
—Organ bağışlayan o kadar azken, yıllarca bekleyenler varken, insan kardeşinin diyaliz makinelerinde sürünmesine nasıl göz yumabilir ki.
—Son sözüm bu Recep, benim ki de can.
Recep yüzü asık, morali bozuk ayağa kalktı.
—Pekâlâ, abi, seni bir daha rahatsız etmeyeceğim. Ama ameliyat işlemlerine başlaması için kimliklerimizi Doktor Selim’e bırakmıştım. Ona uğrayıp kimliğini alabilirsin.
—Güle güle, güle güleeee!
*** *** ***
Ertesi gün Zeki hastanedeydi. Biraz da eleştirmesinden çekine çekine, doktor Selim’in odasına girdi;
—İyi günler doktor bey!
—Ooo… hoş geldiniz Zeki bey. Nasılsınız?
—İyiyim iyiyim.
—Az önce Recep de telefon etmişti, yarın tam ameliyat saatinde hastanede olacağını söyledi.
—Öyle mi! Aslında ben de o konuda konuşacaktım doktor bey.
—Buyurun.
—Bu ameliyat olmasın diyecektim.
—Olur mu? Siz ne diyorsunuz, diyaliz makinelerinde dolaşmak, o ağrıları çekmek, her hafta, bazen haftada iki kez hastaneye koşmak, üstelik çoğu zaman ağrı içinde sıra beklemek kolay mı sanıyorsunuz! Üstelik sizlerin durumu çok güzel, iki kardeşten biri böbrek hastası çıkıyor, aynı gün muayene olan diğer kardeşin de böbrekleri hem sağlam, hem de kardeşine uyumlu çıkıyor.
—Doktor bey, kusura bakmayın, tartışmak istemiyorum. Kimliğimi alıp gideceğim, bu ameliyatı istemiyorum.
Doktor çok şaşkındı;
—Zeki bey, karar sizin, zorla bir şey yaptırma imkânımız yok ama bir doktor olarak bu durumu kabullenemiyorum. Gelin bir daha düşünün, bu yaptığınızın hiçbir mantıklı tarafı yok. Ameliyat masasına yatmaktan korkuyorsanız, günümüzde bu ameliyatlar oldukça başarılı yapılıyor.
Kimliği uzattı;
—Evraklar önümde hazır, sadece sizin imzanız kalmıştı. Bakın kardeşiniz de yarın vaktinde burada olacağını söyledi, daha ne istiyorsunuz ki, anlayamıyorum.
—Doktor bey, bey eninde sonunda bir organ bağışlayan çıkacaktır.
—Korkarım ki sizin o kadar vaktiniz yok.
Zeki, içinde inceden bir sızı duyar gibi oldu.
—Kardeşimin durumu o kadar mı kötü?
—Kardeşinizin mi! …Recep size söylemedi mi, sizin böbreklerden biri hiç çalışmıyor, diğeri de iflas etmek üzere.
Zeki’nin gözlerinde korku, acı, hüzün toplanırken, durumu yeni anlayan doktor bir an Zeki’nin gözlerinin içine öfkeyle baktıktan sonra ayağa kalktı;
—Zeki bey, kardeşiniz böbreğini size vermek için yarın burada olacak. Size tavsiyem, bu evrakları imzalayıp sekreterliğe bırakın ve yarın ameliyat için burada olun.

Yazar: Ahmet Ünal ÇAM

Çok manidar.Herkes bir gün organ nakline ihtiyac duyabilir.Kimse benim başıma gelmez diye düşünmemeli.İnsanlar bu konularda daha duyarlı bilinçli ve bilgili olmalıdır.Kulaktan duyma şekilde değilde arastırıp doğru kaynaklardan öğrenmelidir.Rabbim bütün imtihanlarımızı kolay eylesin,bütün hastalara şifalar versin.