Kurtuluşun böylesi..

Bir Rivâyette Hindistan’da Âdem Aleyhisselâm’ın Kabrinin Başucunda Bir Ağaç Vardır. Her Sene Onda İki Gül Biter. Yapraklarında “Lâ İlâhe İllallâh Muhammedün Rasülullah” Yazılıdır.

Nâklolunur ki, Benîisrailden Fâsık ve Fâcir Biri Vardı. İki Yüz Sene Yaşadı ve Öldü. Ölüsünü Halk Rastgele Bir Yere Atıverdiler. Cenâb-ı Hakk, Mûsâ Aleyhisselâm’a O Kişiyi Kefenleyip Namazını Kılıp Gömmeyi Emretti. Mûsâ Aleyhisselâm Hayret Ediyordu; Bu Kişi Bu Makamı Nasıl Elde Etti Diye. Nitekim Sordu:

▬ “Yâ Rabbi! Bu Kimse Bu Rütbeyi Nasıl Kazandı?”

Hakk Teâlâ Hazretleri Cevap Buyurdu:

▬ “Yâ Mûsâ! Bu Kulun Günâhı, Halkın Bildiğinden Yüz Misli Ziyâdedir Fakât Bir Gün, Tevrât’a Baktı. Âhir Zaman Peygamberinin Medh-i Şerifini Gördü. Habîbimin Muhabbeti Kalbinde Hâsıl Oldu, Sahifeyi Öpüp Yüzüne Sürdü. Onun Bereketiyle Habîbimin Hürmetine, Bütün Günâhlarını Affettim. Onu Dostlarımdan Eyledim...”

__________________
Ne senle yaşanıyor
Ne de sensiz oluyor
Şu garip bomboş dünyada..