Zekât ve Cimrilik

Allâh (C.C.) buyuruyor ki:
«— Allah'in kendi fazileti ile bagislamis oldugu malda cimriîik ederek zekâtini
vermeyenlerin, kendileri hesabina faydali bir davranista bulunduklarini
sanmasinlar. Bu yaptiktan kendilerine kötülüktür. Cimrilik ederek yanlarinda
tuttuktan zekât, kiyamet gününde, atesten bir halka olup boyun karma
geçirtecektir.»
(Âl-i Imran Sûre-i celilesi - 180)
Allah Teâlâ (C.C.) buyuruyor ki:
«— O Allah'a ortak kosanlarin (müsriklerin) vay haline ki, onlar mallarinin
zekâtini vermezler ve Âhiret Günü'ne de inanmayanlar da onlardir.»
(Fussilet - 6-7)
Peygamberimiz (S.A.S.) buyuruyor ki:
«— Mal sahiplerinin vermekten kaçindiktan zekât payi, Kiyamet Günü azgin bir
yilan sekline sokularak boyunlarina dolanacaktir.»
Peygamber'imiz (S.A.S.) buyuruyor ki:
«— Ey Muhacirler toplulugu! Bes sey var ki bunlar basiniza gelir ve bunlarla
imtihan edilirseniz bunlara yetizmenizden Allah (C.C)'a siginirim:
1 — Bir Cemiyette fuhus yaygin ve aleni hale gelince o cemiyette o zamana kadar
görülmemis olan bozukluk ve hastaliklar salgin hale gelir.
2 — Eksik ölçüp tartanlarin belirdigi bir cemiyette kitlik yillari, gecim sikintisi ve
zalim yönetim basgösterir.
3 — Mallarinin zekâtini vermeyenlerin çogaldigi bir cemiyette kuraklikta
cezalandirilir, öyle ki, hayvanlar olmazsa hiç yagmur yüzü göremezler.
4 — Allah (C.C)'a ve O'nun Rasûlüne verdigi sözden cayan bir cemiyetin basina
dis
düsman musallat edilerek sahip olduklari bazi imtiyazlar ellerinden alinir.
5 — Devlet adamlari Allah (C.C)'in Kitabi'na göre hükmetmeyen cemiyetlerde iç
kargasaliklar bas gösterir.»
Peygamber'imiz (S.A.S.) buyuruyor ki:
"Bütün hayatini cimrilik icinde geçirdikten sonra ölmeye yakin cömert kesilenlere
Allah (C.C) bugzz eder.."
Peygamber'imiz (S.A.S.) buyuruyor ki:
«— Su iki sIfet mü'minde birlesmez: Cimrilik ve huysuzluk.»
Peygamber'imiz (S.A.S.) buyuruyor ki:
«— Allah (C.C)'a yemin ederim, hiç bir cimri Cennet'e giremez.»
Peygamber'imiz (S.A.S.) buyuruyor ki:
"Aman, cimrilikten sakininiz. Çünkü cimrilik bir cemiyeti hem zekât vermekten
kaçinmaya, hem akrabalik baglarini çignemeye ve hem de birbirlerinin kanani
dökmeye sürükler."
Yine Peygamber'imiz (S.A.S.) buyuruyor ki:
"Allah (C.C), alçakligi yaratirken hamurunu cimrilik ve mal ile yogurdu."
Hasan Ül-Basrî'ye (R.A.) «Cimrilik nedir?» diye sorarlar, o da «Insanlarin malinin
zekât olarak verdigi kismini kayip, elinde kalan kismini sefer saymasidir.»
Hic süphesiz cimriligin kaynagi mal sevgisi, asiri ihtiras, fakir düsme korkusu ve
evlat sevgisidir.
Nitekim, Peygamberimiz (S.A.S.) buyuruyor ki:
«—- Çocuk, insani korkak ve cimri yapar.»
Öte yandan öyleleri var ki, ne malinin zekâtini verir ve ne de kendi ve âlesine
varlikli bir hayat yasatmaya elivarir. Bunlarin biricik hazzi ve arzusu paralarini
gözleri önünde görmek, hatta avuçlarinda tutmaktir, oysa ki, bu kimseler günün
birinde ölüp gideceklerini bilirler.
Nitekim bir sâir böyleleri için söyle diyor:
«Kardesim, insanlarin hayvan olanlan vardir.
Zeki ve görgülü bir adam kilgindadirlar.
Malina dokunan musibeti hemen sezer.
Fakat dinine zarar veren musibetin farkina varmaz.»
Diger bir sâir de bu konuda söyîe der:
«Cimrilik salgin bir hastaliktir: yakismaz Mertlere,
akli basinda olanlara ve dindarlara.
Cimriligi, elaçikligina ve itibara tercih edenler.
Yemin ederim ki, aldanmislardiar.
Yazik o kimseye ki. hem dünyanin hem de Âhiretin hakkni engeller.
Dininden sonra, bir hic ugruna dünyasini da satar.»
Diger bir sâir de söyle diyor:
«Bir mal ki dosta faydasi dokunmaz.
Yakinlara yaramaz ve yoksulun durumunu düzeltmez.
Onun âkibeti bir vârisin eline geçmektir.
Mali miras birakan cimriye de Âhirette pismanlik düser.»
Bisr (rahimehullah) der ki: «Cimri ile karsilasmak acidir, ona bakmsk ise kalbe
sikinti verir»
Araplar eskiden beri cimrilik ve korkakligi utanilacak huylar sayarlardi.
Nitekim bir sâir bu hususda söyle der:
"Ver, azalir diye korkma.
Çünkü Allah (C.C), rizk'ari kullar arasinda bölüstürmüstür.
Isler bozuk giderken cimriligin faydasi yok.
Buna karsilik isler yolunda giderken vermenin zarari yok."
Diger bir sâir de söyîe diyor:
«insanlari cömerte dost görüyorum.
Amma, halkin içinde cimrinin dostu olan hic kimseyi görmüyorum.
Cimrinin ailesi içinde bile kinandigini gördüm.
Bu sebebie cimri olarak anilmayayim diye kendi kendime ikramda
bulundum.»
Cimri bir kimseye, baskasi için mal toplamakta zararin acisina katlanmak, ve bol
oian malinin tadini ve hayrini görmemek cimriligi kâfidir.
Sâir Veki, Böylesi hakkinda söyle der:
«Cimri, varis için kendini mal biriktirmeye adamis bir alçaktir.
Vârisleri hesabina, o sadece bir koru bekçisidir.
Tipki kendisi aç oldugu halde,
Avini, baskalari yesin diye yakalayan av köpegi gîbi...«
«Cimrinin malini ya âfete, veya vârise müjdele» sözü. Hikmetli ata sözlerinden
biridir.
Imam-i Azam (Allah (C.C) O'na rahmet etsin) buyurur:
"Ben cimrinin âdil olabilecegine ihtimal veremem. Cünki cimrilik, sahibini
aldanmayayim diye, mizmizlanarak saymaya ve sonunda hakkindan fazlasini
almaya sürükler. Böyle bir insan güvenilmeye de lâyik degildir.»
Bir gün Yahya (A.S.) Iblis ile karsilasir ona: «Yâ iblis! Söyle bana, dünyada en
sevdigin ve en kizdigin insan hangisidir?» diye sorar.
Iblis ona «En sevdigim insan, mü`minin cimrisi ve en nefret ettigim insan da,
fâsik cömerttir.» diye cevap verir. Hz. Yahya (A.S.) ona «Neden» diye sorar.
Seytan su cevabi verir: «Çünki cimrinin cimriligi bana yeter, fakat fâsik cömerde gelince. Allah (C.C)'in, cömertligini gözönünde bulundurarak onu afedeceginden korkarim."
Daha sonra seytan «Eger sen Yahya (A.S) olmasan sana bu sirri açmazdim»
diyerek yürüdü, gitt

imam gazali

__________________
-Eğer duanız olmasa RABBİMİN katında ne ehemmiyetiniz var.
-Başınıza gelen her musibet kendi yapıp ettikleriniz yüzündendir;kaldı ki Allah birçoğunu da bağışlar.

İbnü’l Arabî’ye göre zekât, sadece malın belli bir kısmını fakire vermek değildir. Zekât, kulun kendisine emanet edilen her şeyin gerçek sahibinin Allah olduğunu idrak etmesidir.
1. Zekât “arınma”dır
Kur’ân’da zekât kelimesi, temizlenmek, arınmak ve bereketlenmek anlamlarına gelir.
İbnü’l Arabî’ye göre kirlenen mal değil, mala bağlanan kalptir.
Zekât, malı değil, sahibini arındırır.
2. Gerçek mülk Allah’ındır
Kul,
“Bu mal benimdir.”
dediği sürece perde içindedir.
Hakikatte ise:
“Göklerde ve yerde ne varsa Allah’ındır.” (Bakara 2/284)
İnsan malik değil, emanetçidir.
Zekât, bu hakikatin fiilî olarak ikrar edilmesidir.
3. Vermek, eksilmek değil çoğalmaktır
İbnü’l Arabî’ye göre Allah’ın isimleri sürekli tecelli eder.
Kul da el-Kerîm, er-Rezzâk, el-Vehhâb isimlerinin tecellisine mazhar oldukça cimrilikten kurtulur.
Zekâtın amacı fakiri zengin etmekten önce, zengini cimrilik hastalığından kurtarmaktır.
4. Her nimetin zekâtı vardır
İbnü’l Arabî, zekâtı yalnız mala has görmez.
İnsana verilen her nimet bir emanettir.
-Malın zekâtı: Vermektir.
-İlmin zekâtı: Öğretmektir.
-Gücün zekâtı: Hizmet etmektir.
-Makamın zekâtı: Adaletle kullanmaktır.
-Sevginin zekâtı: Merhamet göstermektir.
-Zamanın zekâtı: Hakk’a ve hayra ayırmaktır.
Yani insanın sahip olduğunu düşündüğü her şey, hakikatte Allah’ın bir emanetidir.
~Ontolojik anlamı
İbnü’l Arabî açısından zekât,
“Ben sahibim.”
vehmini kırar.
Kul şunu idrak eder:
“Veren de Allah’tır, verilen de Allah’ın mülküdür, alan da Allah’ın kuludur.”
Bu idrak, benlik ve sahiplenme duygusunu arındırır.
~Beş varlık mertebesi açısından zekât
Varlık mertebesiZekâtın anlamı
•LâhûtMutlak mâlik yalnız Allah’tır.
•CeberûtRızık ve taksim ilâhî isimlerin tecellisidir.
•MelekûtKalbin cimrilik ve sahiplenme duygusundan arınmasıdır.
•Hayâl/BerzahMal verme fiili, içteki teslimiyetin görünür sembolüdür.
•NâsûtMalın belirli bir kısmını ihtiyaç sahibine vermektir.
~Özetle
İbnü’l Arabî’ye göre zekât, mal paylaşımından önce mülkiyet vehminden arınmadır. Kul, elindekinin gerçek sahibinin Allah olduğunu idrak ettiğinde, vermek artık bir kayıp değil, ilâhî emanetin sahibinin iradesine uygun olarak yerine ulaştırılması hâline gelir.
Bu bakımdan dört temel ibadetin ortak ontolojik amacı şöyle özetlenebilir:
-Namaz: Kulun her an Allah’ın huzurunda olduğunu idrak etmesi.
-Oruç: Kulun kendi fakrını ve Allah’a mutlak muhtaçlığını idrak etmesi.
-Zekât: Kulun gerçek mâlik olmadığını, yalnızca emanetçi olduğunu idrak etmesi.
-Hac: Kulun kesretten çıkıp vahdete, yani kendi hakikatine ve Rabbine yönelmesi.
İbnü’l Arabî’nin sisteminde bu dört ibadet, insanı aynı hakikate götüren dört farklı yoldur: “Lâ mevcûde illâ Hû” (Hakiki varlık yalnız O’dur.) Bu idrak derinleştikçe ubûdiyyet de kemâle erer.

__________________
Ne senle yaşanıyor
Ne de sensiz oluyor
Şu garip bomboş dünyada..